•Μαρτίου 31, 2007 • 2 Σχόλια

H προβολή της ταινίας σταμάτησε. Οσο μπορεί να σταματήσει η προβολή μιας ταινίας. Γιατί κάθε φορά παίζεται μέσα στο μυαλό μας. Αλλάζουμε τους πρωταγωνιστές, τις φιγούρες τους, τη μουσική τους αλλά συνεχίζει να παίζει σαν μια τεράστια μηχανή προβολής.  Στην προβολή στο Ολύμπιον ο Γιάννης μπήκε ήσυχα και απλός όπως πάντα. Στην οθόνη το the queen. Πλησίασα όσο πιό μαλακά μπορούσα και τον ρώτησα: είστε ο Οικονομίδης; Ετσι γνωριστήκαμε. Γνώρισα έναν άνθρωπο που αγωνιά για το μέλλον χωρίς ίχνος ελιτισμού και χωρίς την επιτιδευμένη απλότητα που κυριαρχεί στο χώρο του σινεμά (και όχι μόνο).  Μετά γίναμε φίλοι. Αδέρφια. Οχι γιατί αυτός είναι ο σκηνοθέτης και εγώ ο θεατής αλλά γιατί έτσι νοιώσαμε ο ένας τον άλλο. Μετά γνώρισα τους συντελεστές και τότε κατάλαβα γιατί η ψυχή στο στόμα έχει εξαιρετικές ερμηνείες.

Advertisements

Soul kicking. A case study.

•Μαρτίου 23, 2007 • 2 Σχόλια

Giorgos Vareloglou @ About.SEO

Πραγματικά με εντυπωσίασε ο τρόπος που χρησιμοποίησαν το διαδίκτυο οι δημιουργοι της ταινίας “Η ψυχή στο στόμα“. H ταινία είναι του Γιάννη Οικονομίδη, πολλοί μπορεί να τον ξέρετε από την προηγούμενη ταινία που είχε κάνει, το σπιρτόκουτο. Δεν είμαι σινεφίλ, δεν την έχω δει την ταινία άρα μη περιμένετε καμία κριτική. Μπορείτε να ρίξτε μια ματιά στο movies for the masses για την κριτική.

Αυτό που μου άρεσε όμως είναι ότι μια ταινία low budget, που προβλήθηκε μόνο σε μια αίθουσα, και με μόνη διέξοδο προβολής το διαδίκτυο, έβαλε τα γυαλιά στις μεγάλες αίθουσες. Παραθέτω:

“Σε μία αίθουσα 200 θέσεων (τον Μικρόκοσμο), η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ έκανε, σε τέσσερις μέρες, 2.200 εισιτήρια. Ο κόσμος που μένει έξω μετριέται σε εκατοντάδες. Και οι αιθουσάρχες που είπαν “όχι” τρίβουν τα μάτια τους και απο μέσα τους σκυλιάζουν…”

Εφτιαξαν ένα ωραίο και απλό blog και το γέμισαν με περιεχόμενο. To blog έχει τα πάντα. Οταν χτες είδα ένα πορωτικό απόσπασμα της ταινίας και θέλησα να μάθω περισσότερα για την ταινία βρήκα τα πάντα. Κριτικές από τον τύπο, συνεντεύξεις των ηθοποιών, της παραγωγής, trailers, αποσπάσματα, blog reactions, ΟΛΑ. Και όλα αυτά γραμμένα σωστά. Οχι τα συνιθισμένα, “συμπαθητικά” advertorials.

Εφτιαξαν και μια σελίδα στο Myspace. Ειναι και αυτή γεμάτη περιεχόμενο. Κρινοντας απ την friends list δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το myspace αλλά έχει ενδιαφέρον η σελίδα της προηγούμενης ταινίας “Σπιρτόκουτο“.

Και το σημαντικότερο απ’ όλα… γι’ αυτήν την “καμπάνια” χρειάστηκαν μηδέν λεφτά. Μηδέν. ούτε domain δεν αγόρασαν. Μπράβο τους!

Τα επινίκια

•Μαρτίου 20, 2007 • 1 σχόλιο

Τελικά ο Μικρόκοσμος, η μια και μοναδική αίθουσα που αγκάλιασε τη Ψυχή στο Στόμα (2006), αποδείχτηκε και η καλύτερη επιλογή για τη παρουσίαση της δεύτερης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη. Όσοι πέρασαν από κει αισθάνθηκαν πολλοί, ήπιαν και κανά ποτάκι στο φουαγιέ, είδαν και τις σχετικές εκθέσεις που τρέχαν, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και κατέρριψαν και όλα τα ρεκόρ προσέλευσης για να τους θυμούνται. Και μετά από περίπου 8 χιλιάδες εισιτήρια σε διάστημα τριών (3) βδομάδων, όλοι οι συντελεστές μαζεύτηκαν για να το γιορτάσουν μαζί με το κοινό τους.

Και να λύσουν και καμιά απορία και να πουν και κάνα παραλειπόμενο. Και μετά από καναδυό ώρες αποδείχτηκε ότι άνετα μπορούσαμε και να ξημερώσουμε εκεί. Αφού από τη μια ο σκηνοθέτης αποδείχτηκε εξαιρετικά διαβασμένος και με σαφέστατη άποψη. Και όλο το καστ με απέραντη αγάπη και πάθος για το έργο, σε βαθμό που όπως λέει ο verbal να ψιλονομίζεις ότι είσαι μπροστά στη δημιουργία μιας αίρεσης που κάποια στιγμή θα σοκάρει το κόσμο με την αναπόφευκτη αυτοπυρπόληση σε πολιορκημένη φάρμα. Και από την άλλη το κοινό αποδείχτηκε λιγότερο ψαγμένο και σε επαφή με τη πραγματική ελληνική πραγματικότητα απ’ ότι ίσως θα ήθελε να πιστεύει. Μ’ αυτά και μ’ αυτά στο βίντεο δε χώρεσαν παρά μόνο ελάχιστα και έμεινε έξω ο Ερρίκος Λίτσης. Αφού εκτός από πιο εμβληματική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου στο νέο αιώνα αποδείχτηκε και η πιο χειμαρρώδης, και δε βρήκαμε ούτε ένα απόσπασμα που να ολοκληρώνει σε χρόνο που να μην υπερκαλύπτει τη συνολική διάρκεια του μοντάζ.

Μοντάζ αποδείξεων που έκανε ο verbal, από υλικό ωρών που γύρισε η estelle @ Movies For The Masses

Συζήτηση με Οικονομίδη και συντελεστές

•Μαρτίου 13, 2007 • 1 σχόλιο

16 Μαρτίου συζήτηση με τον Γιάννη Οικονομίδη και τους συντελεστές της ταινίας «Η Ψυχή Στο Στόμα» στον κινηματογράφο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ

Μετά την επιτυχημένη πορεία της ταινίας «Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ«, και με αφορμή τις συζητήσεις που έχει προκαλέσει, οι συντελεστές της θα είναι στη διάθεση των θεατών για μία κουβέντα γύρω από την ταινία και τα ζητήματα που θίγει. 

Την Παρασκευή 16 Μαρτίου, μετά το τέλος της βραδινής παράστασης των 22:30, ο σκηνοθέτης Γ. Οικονομίδης, ο παραγωγός Π. Παπαχατζής και οι ηθοποιοί: Ε. Λίτσης, Β. Μουρίκης, Μ. Κεχαγιόγλου, Μ. Ναυπλιώτου, Κ. Ξυκομηνός, θα απαντήσουν σε ερωτήσεις των θεατών σε μία συζήτηση που θα συντονίσει ο κριτικός κινηματογράφου κος Χρήστος Μήτσης. 

Με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Γιάννης Οικονομίδης τρυπώνει ανατρεπτικά την κάμερά του στα βάθη του μικρόκοσμου της λαϊκής, και κάποτε λούμπεν, ελληνικής κοινωνίας. Παρακολουθεί τα γεγονότα που οδηγούν τη δράση στην κορύφωση… Τα μυστικά, τα ψέματα, η βία, η κακία, η προδοσία, η επίθεση, η σκληρή γλώσσα, η αλήθεια, το συναίσθημα, η άγρια επιβίωση -όλα είναι εδώ.

ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ

•Φεβρουαρίου 28, 2007 • 9 Σχόλια

Σε μία αίθουσα 200 θέσεων (τον Μικρόκοσμο), η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ έκανε, σε τέσσερις μέρες, 2.200 εισιτήρια. Ο κόσμος που μένει έξω μετριέται σε εκατοντάδες. Και οι αιθουσάρχες που είπαν «όχι» τρίβουν τα μάτια τους και απο μέσα τους σκυλιάζουν. Αυτή δεν είναι μια νίκη του Γιάννη Οικονομίδη – είναι μια πρωτοφανής (για το Ελλαδιστάν) νίκη της συλλογικότητας, της κοινωνικής συνείδησης. Δώθηκε επιτέλους το εναρκτήριο λάκτισμα προς το σωτήριο μηδέν. Γαμημένο βιτριόλι στα νεοελληνικά ορμέμφυτα! Να χαρώ τους αιθουσάρχες που χέστηκαν πάνω τους με το… «άκομψο» λεξιλόγιο της ταινίας. Καλέ τζιζ, ντροπη!

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ’

«Στην Ελλάδα το σινεμά δολοφονείται»!

•Φεβρουαρίου 28, 2007 • Σχολιάστε

Μαίρη Στάικου @ Movieworld

Ο Γιάννης Οικονομίδης που τάραξε τα νερά το 2003 με το «Σπιρτόκουτο» επανέρχεται στα κινηματογραφικά μας πράγματα και με αφορμή την δεύτερη ταινία του «Η Ψυχή Στο Στόμα» μας μίλησε για τους Νεοέλληνες, το φόβο απέναντι στο διαφορετικό, την επανάσταση και φυσικά την τέχνη.

Τι έχετε να πείτε σε όσους δεν αρέσει η ταινία;
Γιάννης Οικονομίδης: Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι, κάθε κριτική. Εξάλλου δεν είναι για όλο για τον κόσμο αλλά για αυτόν που όταν τη δει θα τη ρουφήξει, θα την καταλάβει, θα δεθεί μαζί της ερωτικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, υπαρξιακά και οντολογικά και θα νιώσει την αγωνία. Και ο κόσμος που αγωνιά δεν είναι η μειοψηφία, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν γι’ αυτήν την άποψη.

Δε φοβάστε την αντίδραση του γυναικείου κοινού; Οι ήρωες δε μιλάνε κολακευτικά για τις γυναίκες…
Γ. Ο.: Όπως το είπες, οι ήρωες οι οποίοι είναι fiction πρόσωπα. Τελεία.

Η γλώσσα της ταινίας είναι πολύ σκληρή. Έτσι εκφράζεται ο κόσμος σήμερα;
Γ. Ο.: Ο κόσμος της ταινίας έτσι μιλάει, εξάλλου κατ΄ εμένα δεν υπάρχουν βρισιέςαλλά σκληρή γλώσσα. Κάποιοι θα την αντέξουν, κάποιοι όχι, αλλά η τέχνη είναι για να προκαλεί, να μετατοπίζει. Η ένταση και τα συναισθηματικά κύματα που δέχεται ο θεατής και γενικά ο κάθε δέκτης ενός δημιουργήματος τέχνης, είτε αυτό είναι ταινία, τραγούδι ή βιβλίο, έχει σαν αποτέλεσμα να μετατοπίζεται η ψυχολογία του. Μπορεί στην ταινία μου να σε προκαλέσει η ουσία εκτός αν είσαι τόσο ρηχός…

Το παιδί του Τάκη, του ήρωα της ταινίας, μεγαλώνει σε ένα ακατάλληλο περιβάλλον. Πώς θα είναι το μέλλον του;
Γ. Ο.: Πολύ πιθανό να είναι ένα παιδί προβληματικό εφόσον μεγάλωσε σε ένα καθεστώς όπου δεν υπάρχει αγάπη, σταθερότητα, ζεστασιά. Κάποιοι άνθρωποι καρατομούνται με το καλημέρα – πραγματικότητα, πικρή μεν, αλλά πραγματικότητα. Ο κεντρικός κανόνας είναι οτιδήποτε είναι καταδικασμένο από την κοινωνία.

Ο κόσμος τί μπορεί να κάνει γι’ αυτό;
Γ. Ο.: Να επαναστατήσει. Η επανάσταση γίνεται από όλους εμάς, αρχικά σε προσωπικό επίπεδο και στη συνέχεια σε συλλογικό. Οι άνθρωποι θα προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Σκέψου, για παράδειγμα, αν αποφασίζαμε, σε ολόκληρο τον πλανήτη, να κλείσουμε την τηλεόραση, μπορεί ο κόσμος να γινόταν καλύτερος. Είναι γενικό φαινόμενο ότι υπάρχει σκοτάδι αλλά υπάρχουν πάντα δίοδοι διαφυγής.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘«Στην Ελλάδα το σινεμά δολοφονείται»!’

Μία Τηλεγραφική Προσέγγιση

•Φεβρουαρίου 28, 2007 • 3 Σχόλια

Επιτέλους κατάφερα να δω χτες το βράδυ στην μεταμεσονύκτια προβολή του «Μικρόκοσμου» την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, «Η Ψυχή Στο Στόμα«. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, κι από τότε παλεύω μ΄ αυτό το κείμενο.

Δεν έχω ούτε την διάθεση ούτε την ικανότητα να την κρίνω κινηματογραφικά. Σ΄ αυτό το επίπεδο προτείνω τον Vandim, γιατί η δική μου άποψη – με τις απαραίτητες μικροδιαφορές αποχρώσεων – εφάπτεται με την δική του.

Η «Ψυχή Στο Στόμα» με ενδιαφέρει σε άλλο επίπεδο. Ή μάλλον σε πολλά άλλα επίπεδα. Κι επειδή από δω και κάτω άρχισα να χάνω την μπάλα του κειμένου, θα συνεχίσω τηλεγραφικά:

1) Η ταινία ανοίγει ζητήματα – και μάλιστα πολλά και σοβαρά – σε μια εποχή και φάση της Ελλάδας που οι περισσότεροι προσπαθούν να τα κλείσουν όπως-όπως ή να τα κρύψουν με μια μαγιονέζα που αναφέρεται πιο κάτω. Το αν αναπτύσσει πλήρως ή όχι όλα αυτά τα ζητήματα μού είναι παντελώς αδιάφορο.

2) Η ταινία είναι Αληθινή κι όχι Αληθοφανής. Κι αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ Τέχνης και Προϊόντος. Αλλά δεν είναι «Τέχνη» είναι Τέχνη.

3) Η ταινία κόβει μια πολύτιμη μαγιονέζα. Την μαγιονέζα του Τηλεοπτικού Σινεμά, της Τηλεοπτικής Λογοτεχνίας, της Τηλεοπτικής Δημοσιογραφίας, της Τηλεοπτικής Πολιτικής και της Τηλεοπτικής Διαφήμισης. Της εν γένει Τηλεοπτικής Πραγματικότητας που απεγνωσμένα ένας ολόκληρος μηχανισμός προσπαθεί να καταστήσει την Μόνη Υπαρκτή Πραγματικότητα εδώ και χρόνια.

4) Η απροθυμία των αιθουσαρχών και των διανομέων να αναλάβουν το ρίσκο της προβολής και της διανομής της δεν σχετίζεται με τα μπινελίκια, ούτε με τα χαστούκια, ούτε με τα πηδήματα. Δεν κολώσανε ποτέ σ΄ αυτά όταν τους «τα φέρνανε» άλλες ταινίες (Safe Sex, Ηλίθιος και Πανηλίθιος, κλπ). Είναι το προαναφερόμενο 3 και τίποτα άλλο. Έχουνε βάλει τα λεφτά τους στην μαγιονέζα, κανένα τσογλάνι δεν θα τους την κόψει.

5) Τα πολλά εισιτήρια της ταινίας θα έπρεπε να τα περιμένουμε. Το κοινό δεν τρώει από την φύση του σκατά, πρέπει να φτιάξεις ένα ολόκληρο πλαίσιο για να του τα ταϊσεις. Εκεί χρειάζεται η μαγιονέζα. Αλλά αν δεν καταφέρεις να «πνίξεις» τελικά την ταινία, θα τα «φέρει» αν «λέει» από μόνη της. Στόμα με στόμα… ακόμα και με την Ψυχή στο Στόμα.

6) Η ταινία σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Τελεία. Αν είσαι τόσο καλός που να μην σε αγγίζει, αν ποτέ δεν έχεις πάρει μέρος στην μικρότητα της βίας, ζήτα τα λεφτά σου πίσω…

7) Η ταινία είναι 150% Ελληνική. 100% Μεσογειακή. Ο% Σκανδιναβική.

8 ) Στο site του «Αθηνοράματος» γίνεται μάχη. Προβλέπω πως θα επεκταθεί. Δεν είναι μόδα, ούτε και (εδώ θα διαφωνήσω με το Jimato) θεατές που δεν καταλαβαίνουν και πάνε στην ταινία μόνο για το χαβαλέ και τα μπινελίκια. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, (γιατί λόγω της έκθεσης περνάω απο κει συχνά) ανθρώπους να κουβεντιάζουν στο πεζοδρόμιο έξω από τον Μικρόκοσμο για ώρα, όλες αυτές τις μέρες. Και να το κάνουν με επιχειρήματα, όχι με κραυγές.

9) Ο Οικονομίδης και ο Γιάνναρης (με εντελώς διαφορετικό τρόπο ο καθένας), παίρνουνε ρίσκα, παράγουν σκέψη που πάει κόντρα στην μαλακία, είναι βαθιά πολιτικοί και φυσικά φτιάχνουνε κοινό. Δικό τους κοινό, πιστό και με άποψη. Και δεν είναι καθόλου περίεργο γι’ αυτήν την ματιά τους πάνω στην καθημερινότητα μας, αρκετοί – για πολλούς και διαφορετικούς λόγους – να θέλουν να τους «πνίξουν».

10) Δεν έχω τίποτα άλλο… I rest my case.

 

TALES OF A CRAZY WORLD