ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ

Σε μία αίθουσα 200 θέσεων (τον Μικρόκοσμο), η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ έκανε, σε τέσσερις μέρες, 2.200 εισιτήρια. Ο κόσμος που μένει έξω μετριέται σε εκατοντάδες. Και οι αιθουσάρχες που είπαν «όχι» τρίβουν τα μάτια τους και απο μέσα τους σκυλιάζουν. Αυτή δεν είναι μια νίκη του Γιάννη Οικονομίδη – είναι μια πρωτοφανής (για το Ελλαδιστάν) νίκη της συλλογικότητας, της κοινωνικής συνείδησης. Δώθηκε επιτέλους το εναρκτήριο λάκτισμα προς το σωτήριο μηδέν. Γαμημένο βιτριόλι στα νεοελληνικά ορμέμφυτα! Να χαρώ τους αιθουσάρχες που χέστηκαν πάνω τους με το… «άκομψο» λεξιλόγιο της ταινίας. Καλέ τζιζ, ντροπη!

Eχει πολύ μεγάλη σημασία να είσαι καλλιτέχνης της εποχής σου.

Ρίξτε και ένα βλέφαρο στα πιο ζουμερά αποσπάσματα των κριτικών που γράφτηκαν…

«Πηγαίνετε νωρίς στον κινηματογράφο γιατί ως και τα σκαμπό του μπαρ μπήκαν στην αίθουσα για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος. Η ταινία “Η Ψυχή στο Στόμα” προβάλλεται σε μια μόνο αίθουσα στην Αθήνα και σε μια ακόμα στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν μπορούσε να βρει …διανομή. Μαλάκες, καριόληδες, άχρηστοι, αυτή είναι η ταινία της χρονιάς – την πατήσατε. «Πούτσο και ξύλο»!»

http://pitsirikos.blogspot.com/

Ο Λίτσης είναι άνθρωπος και πράγμα. Σαν μαγνήτης. Σαν γεωγραφία. Σαν Ελλάδα. Μαγνήτης που ελκύει τον Ελληνάρα. Επειδή είναι ανοχύρωτος και ευάλωτος όπως η χώρα, γι’ αυτό πάνω του κοπρίζουν οι μικροαστοί. Δέστε το σε προέκταση περιβάλλοντος. Μια παρέα μικρομεσαίων αστών σε πικ-νικ αφήνοντας πίσω τους έναν τόνο σκουπίδια. Ο Λίτσης δεν είναι ρόλος. Είναι παραλία, αρχαιολογικός χώρος, δάσος, χώρα! Και πού ‘σαι, εσένα το λέω. Εσένα που δεν αντέχεις επί δύο ώρες να γρονθοκοπούνται τ’ αυτιά σου με όλες τις βωμολοχίες από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Ρε άθλιε, ολόκληρη ζωή απολαμβάνεις να πέφτουν οι σφαίρες σαν χαλάζι από πάσης φύσεως φονικά αντικείμενα και σ’ ενοχλεί η αλήθεια; Ου να μου χαθείς!
Δημήτρης Δανίκας -ΤΑ ΝΕΑ-

Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί μετωπικά, καδράρει σταθερά, μεθοδικά, χωρίς να βιάζεται, στην «ανάσα» των ηθοποιών, εκθέτει τα σπλάχνα της κοινωνίας που ακτινογραφεί στα βλέμματα, στις ανεπαίσθητες συσπάσεις, στους πόρους του δέρματος που ασφυκτιούν. Προτείνει φόρμα και περιεχόμενο. Σαν ένα κρας τεστ του Ορφέα στον Αδη.
Μαρία Κατσουνάκη -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-

Το να βλέπεις μια ελληνική ταινία εντελώς διαφορετική από τις άλλες που γυρίζονται κάθε χρόνο είναι μεγάλη έκληξη αλλά και μεγάλη χαρά. Γιατί αισθάνεσαι ξαφνικά πως ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έχει φτάσει σε τέλμα αλλά είναι ζωντανός και προσπαθεί, αγωνίζεται να επιβιώσει.
Νίνος Φενέκ Μικελίδης – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-

Στεγνή απεικόνιση μιας ελληνικής πραγματικότητας μικροαστικής, «λαϊκής» ή λούμπεν, η «Ψυχή» βουτάει σ’ ένα κοινωνικό σύμπαν που για πολλούς από εμάς δεν υπάρχει. Δεν ξέρω πώς μπορεί να αντιδράσετε βλέποντας αυτό το έργο. Όπως και να ‘χει, δείτε την ταινία, συζητήστε τη, καυγαδίστε, λατρέψτε, θυμώστε, κλάψτε, νιώστε την οργή της.
Ηλίας Φραγκούλης -ATHENS VOICE-

Ένα φιλμ που θα δώσει φως στην γκρίζα ευπρέπειας της κυρίαρχης τάξης. Που μέσα από την «υπερβολή φωτίζει την εσωστρέφεια μιας κοινωνίας που με σπουδή προσπαθεί να κρυφτεί μέσα σε τέσσερις μουχλιασμένους τοίχους, που συνέχεια αποφορά.
Ηλία Καραγιάννης -ΜΕΝ24-

Ο Γιάννης Οικονομίδης δεν κάνει ρεαλισμό, νεορεαλισμό ή σκληρότητα· ακτινογραφεί τα σπλάχνα του ανήμπορου και του απελπισμένου, αυτού που βουλιάζει. Κάνει ντοκιμαντέρ στην εσχατιά της ύπαρξης, κινηματογραφεί με την κάμερα χαμηλά, στα ρείθρα. Σε βάζει να στοχαστείς πέραν της ηθικολογίας και του διδακτισμού, πέραν του correct, πέραν του αγοραίου ανθρωπισμού. Και μπαίνει στην τροχιά του Παζολίνι και του Κισλόφσκι, του Μάικ Λι στο ντοστογιεφσκικό «Naked»· συνεχίζει την έκκεντρη παράδοση της «Ευδοκίας» και του «Δέντρου που πληγώναμε», δείχνει ζωντανή την εγχώρια arte povera του Δαμιανού και του Αβδελιώδη, αποδεικνύει ότι η τέχνη υπάρχει δραστική και αφυπνιστική, εναγώνια. Κι αυτή την τέχνη, μες στο βουβό βλέμμα του Τάκη, την κρυμμένη ελπίδα ότι δεν χάθηκαν όλα, την αγκαλιάζουν οι νέοι, την αφουγκράζονται, νιώθουν τη φόρμα και την αγωνία της, μιλούν παθιασμένα στα μπλογκ και τις σποραδικές προβολές. Και θα μιλήσουν πολλοί για την «Ψυχή στο στόμα» στα χρόνια που έρχονται.
Νίκος Ξυδάκης -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-

Ορίστε και μερικά πιο «επίσημα» στοιχεία (απο δελτίο τύπου της εταιρίας διανομής Filmtrade – η μόνη που τόλμησε και τελικά βγήκε κερδισμένη…)

Το αδιαχώρητο το Σαββατοκύριακο στον κινηματογράφο MIKROKOSMOS PRINCEFILMCENTER (βλ. επισυναπτόμενες φωτογραφίες), όπου προβάλλεται, αποκλειστικά στην Αθήνα, η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη «Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ».

Μετά τα 426 εισιτήρια που έκοψε η ταινία την Πέμπτη, πρώτη ημέρα προβολής της, τα περισσότερα της ημέρας από όλες τις αίθουσες πανελλαδικά, «Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ» συνέχισε εξαιρετικά, ξαφνιάζοντας ακόμα και τους συντελεστές της. Έκοψε την Παρασκευή, το Σάββατο και την Κυριακή, αντίστοιχα 528, 708 και 623 εισιτήρια και συνολικά το τετραήμερο έφτασε τα 2285. Ο αριθμός αυτό αποτελεί απόλυτο ρεκόρ για τον κινηματογράφο (χωρητικότητας 200 θέσεων) ξεπερνώντας κατά πολύ (+45%) τα εισιτήρια που είχαν κόψει στην ίδια αίθουσα, την πρώτη εβδομάδα προβολής τους, ταινίες όπως το «Κρυμμένος (Cache)», «Οι Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» και «Πλαγίως».Πολύς ήταν ο κόσμος που δεν κατάφερε να δει την ταινία, αφού, ιδίως το Σάββατο, τα εισιτήρια για τις βραδινές παραστάσεις είχαν εξαντληθεί από πολύ νωρίς. Το δε ποσοστό πληρότητας της αίθουσας την ίδια ημέρα άγγιξε το 90%!

Advertisements

~ από dirakis στο Φεβρουαρίου 28, 2007.

9 Σχόλια to “ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ”

  1. Μπραβο και ξανα μπραβο!!!
    Ειναι μια ταινια γροθια στο στομαχι του καθε Ελληναρα!!!

  2. Giata gemisate tin athina me afisses. Den exete oikogikes evaisthisies. ti trela einai afti sonei kai de na kopsoun oles oi tainies eisitiria.Kante mia tainia kai as min kopsei kanena eisitirio.
    Arkei na exete kati na peite giati to na kaneis mia tainia einai megali efthini ..

  3. To myPoco http://www.mypoco.net stirizei tin tainia kai euxete kali sas epityxia an kai einai dedomeni me proistoria to spirtokouto!

  4. Ο Οικονομίδης έβαλε το χέρι του …!
    Μας έβαλε κολόχερο , μας χρειαζόταν!

  5. Ωραία μαντάτα! Τέτοια να μαθαίνουμε…
    Καλή συνέχεια

  6. giati stamatise na probalete i tainia sto BAKOURA???

  7. nai re file, gemisan tin athina me afises. steile tin katagelia sou stin greenpeace. nai oi tainies PREPEI na kanoun eisitiria etsi oste na synehisoun oi dimiourgoi na kanoun tainies. esy goustareis na pigeneis na tis vlepeis. rotas omos an ta pragmata einai efkola i dyskola gia tous dimiourgous? an i tainia den ekane eisitiria kai o skinothetis exafanizotan gia panta meta tha rotages pou pige. kalitera loipon na poulane oi tainies. kai eidika oi elinikes. as min koitame mono tin parti mas san theates, as koitaxoume kai ligo tis dyskolies pou antimetopizei enas anexartitos kinimatografistis.

  8. Άσχετο:
    θα ήταν εύκολο να προστεθεί κάποιο RSS Feed για να ενημερωθούμε κάθε φορά που ανανεώνεται το blog και να διαβάσουμε τα κείμενα από κάποιο RSS Reader?
    Νομίζω ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο για πολλούς αναγνώστες.
    Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  9. Περίμενα από καιρό να παρακολουθήσω τη νέα ταινία του Οικονομίδη. Διαβάζοντας κριτικές και ακούγοντας γνώμες άλλων, μου δόθηκε η εντύπωση πως ο Οικονομίδης θα «έβγαινε» από τους τέσσερεις τοίχους της προηγούμενης -και πολύ αξιόλογης- προσπάθειας και θα πρόσφερε ένα αντίστοιχο, αν όχι καλύτερο αποτέλεσμα. Μάταια η αναμονή… Είδα μια ταινία που βασίστηκε στις βρισιές χώρις να έχει να πει κάτι πέρα από αυτές. Συγκριτικά με το προηγούμενο πόνημά του, όπου οι ύβρεις ήταν το μέσο για να περιγράψει τις δύσκολες καταστάσεις που πραγματεύεται ο Οικονομίδης, στη «Ψυχή στο στόμα» γίνονται το κύριο συστατικό της ταινίας. Το σενάριο γενικότερα, φτωχό, όπως και κάποιες από τις ερμηνείες• που και για αυτές, ευθύνεται ο Οικονομίδης. Σκηνοθετικά μόνο κατόρθωσε να εξελιχθεί, αλλά το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι απαράδεκτο. Μπορεί να ανήκω και εγώ στην ομάδα των ανθρώπων που χαρακτηρίζει άτολμους, ανελεύθερους και ανεγκέφαλους, αλλά οι προκλητικές συνεντέυξεις δεν αρκούν για να θεωρείται κάποιος ξεχωριστός σκηνοθέτης και οι ταινίες του να τυγχάνουν ευρείας αποδοχής. Καταλαβαίνω ότι ο Οικονομίδης δεν είναι από τους «εύκολους» σκηνοθέτες, άλλα θα πρέπει να ξεφύγει από το μονόδρομο που ο ίδιος έχει φτιάξει και να βρει διαφορετικούς τρόπους να περιγράψει αυτά που σκέφτεται. Ξέρω ότι θα είμαι παρών και στην επόμενη ταινία του, περιμένοντας και πάλι να δω μιαν άλλη όψη της κοινωνίας μας και της καθημερινότητάς της.

    Υ.Γ.: Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον Ερρίκο Λίτση, που για ακόμη μία φορά με συγκλόνησε με την ερμηνεία του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: