ΣΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Η ψυχή στο στόμα
Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Και επιτέλους κάτι ευχάριστο και αισιόδοξο. Μια καλή κινηματογραφική αίθουσα, ο «Μικρόκοσμος» στη Συγγρού (Μετρό Φιξ) που φιλοδοξεί να προβάλει εκείνες τις ποιοτικές ταινίες που δεν δέχονται τα εμπορικά κυκλώματα. Μια θαυμάσια έκθεση κόμικς. στο φουαγέ του κινηματογράφου, που οργάνωσε το δικό μας το «9» με παλιούς και νέους δημιουργούς με θέμα τη βία. Και η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, με τίτλο «Η ψυχή στο στόμα». Για την ταινία του Οικονομίδη έχουν γραφτεί πολλά. Εχει πάρει το βραβείο της καλύτερης ελληνικής ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2006 από την ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου) και ήταν η επίσημη αντιπροσώπευση της Ελλάδας στην εβδομάδα κριτικής του Φεστιβάλ στις Κάνες. Η ταινία προσέχτηκε από τους κριτικούς και απέσπασε καλές κριτικές.

Ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο αυτή η στήλη μπαίνει σε ξένα χωράφια και όταν ήδη η ταινία είχε τη δέουσα προβολή. Αυτό γίνεται για δύο λόγους. Οι κριτικές ασχολήθηκαν περισσότερο με την αισθητική φόρμα της ταινίας και λιγότερο με το κοινωνικό της θέμα. Ακόμα δεν προσέχτηκε μια «επανάσταση των ηθοποιών» και οι κριτικές περιορίστηκαν στις έξοχες ερμηνείες. Θέμα της ταινίας είναι ένας φουκαράς που όλα τού πάνε στραβά. Το περιβάλλον της δουλειάς του είναι εφιαλτικό, η γυναίκα που αγαπά τον κερατώνει και οι συγγενείς του είναι η κόλαση. Εχει ένα φίλο που δεν του δίνει καμιά φιλία. Οι διάλογοι είναι εξαιρετικά βίαιοι, με γλώσσα επικοινωνίας τις βρισιές και τις βωμολοχίες. Και η λεκτική βία συχνά γίνεται και σωματική βία.

Η κινηματογραφική γραφή είναι ενταγμένη στον πρωτοποριακό σύγχρονο κινηματογράφο. Ως ελληνική ταινία δεν μοιάζει με αυτά που ξέρουμε. Η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που μας περιγράφει ο Οικονομίδης. Είμαστε τόσο βίαιοι και χυδαίοι, όπως μας περιγράφει ο δημιουργός της ταινίας. Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε πως η ταινία δεν είναι ρεαλιστική αλλά συμβολική. Η κινηματογραφική της γλώσσα μοιάζει με αυτήν των κόμικς. Δεν είναι εξάλλου τυχαία και αυτή η έκθεση των κόμικς στο φουαγέ, που είχε το ίδιο θέμα με την ταινία. Κατά την άποψή μου, η ταινία τολμάει να εστιάσει στη βία, εκεί που δεν τη βλέπουμε και εκεί που δεν μιλάμε ποτέ γι’ αυτήν. Στη δουλειά και στην οικογένεια. Η τηλεόραση και ο εμπορικός κινηματογράφος αυτά τα θέματα τα κρύβουν. Πίσω απ’ όλα αυτά τα χαζοχαρούμενα θέματα της τηλεόρασης κρύβεται η πραγματικότητα που μας παρουσιάζει ο Οικονομίδης.

Οι ηθοποιοί έκαναν κάτι παραπάνω από μια καλή ερμηνεία. Εκαναν μια «επανάσταση» για να υπερασπιστούν το επάγγελμα του ηθοποιού. Η τηλεόραση, εκτός των άλλων δεινών που μας έφερε, προκάλεσε και την ταπείνωση του επαγγέλματος του ηθοποιού. Ταλαντούχοι άνθρωποι καταστρέφουν τις ικανότητές τους για να προσαρμοστούν σε ηλίθια σίριαλ. Τυποποιούνται ταχύτατα και επαναλαμβάνουν πάντα τον ίδιο ρόλο, γιατί έτσι τους αναγνωρίζει το κοινό. Ενας ηθοποιός στην τηλεόραση πρέπει να μοιάζει με τηλεπαρουσιαστή, να είναι στο κυρίαρχο ρεύμα και στο LIFE STYLE. Ακριβώς στον αντίποδα βρίσκονται οι ηθοποιοί αυτής της ταινίας. Ας τους μνημονεύσουμε. Ερρίκος Λίτσης, Βαγγέλης Μουρίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιάννης Βουλγαράκης, Μαρία Ναυπλιώτου, Γιάννης Αναστασάκης, Κώστας Ξυκόμηνος και Σάσα Κρίτση.

Κάποιους από αυτούς τους ηθοποιούς τούς ξέρω προσωπικά. Είναι συνεσταλμένοι άνθρωποι, με ευγενική φύση και ποιητική διάθεση. Πώς μπόρεσαν να μας πείσουν ότι είναι αυτά τα καθάρματα που υποδύονται; Ενας Θεός μονάχα θα ξέρει για το πόσο δούλεψαν για να βγάλουν αυτούς τους ρόλους. Δεν υπάρχει ηθοποιός που να μη σε πείθει. Και όλοι μας κάποτε έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους σαν τους ήρωες αυτού του έργου. Οι ηθοποιοί συνέβαλαν στη συγγραφή του σεναρίου. Και αυτό έκανε το λόγο τους τελείως φυσικό.

Αυτή είναι η δεύτερη δουλειά του Οικονομίδη. Η πρώτη του ταινία, το «Σπιρτόκουτο», με αντίστοιχο θέμα, αλλά λιγότερο προκλητικό, έδειχνε πως ο νέος σκηνοθέτης είχε προοπτικές. Με τη δεύτερη ταινία του το επιβεβαιώνει. Αν είχα να κάνω μια παρατήρηση και για τις δυο του ταινίες, θα ήταν για το σενάριο. Θα το ήθελα πιο δομημένο. Αλλά αυτό είναι μια χρόνια αρρώστια του ελληνικού κινηματογράφου. Οι σκηνοθέτες δεν βρίσκουν ποτέ καλύτερο σεναριογράφο από τον εαυτό τους. Μη χάσετε αυτή την ταινία όσο παίζεται στο «Μικρόκοσμο». Το βλέπω δύσκολο να πάει και σε άλλους κινηματογράφους. Και τα εμπορικά κυκλώματα είναι παντοδύναμα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/02/2007

Advertisements

~ από dirakis στο Φεβρουαρίου 27, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: