Μίλησε στην ψυχή η Ψυχή στο στόμα;

By Jimatos

Έχω διαβάσει πολλά σχόλια και συνεντεύξεις που αφορούν άμεσα την πραγματικά συγκλονιστική ταινία του Γ. Οικονομίδη. Κι εδώ έχουμε γράψει αρκετά γι’ αυτή, ενδεικτικό της εκτίμησής μας προς το δημιουργό της. Διότι είναι έργο που, όπως λέει και ο πρωταγωνιστής της στην τελευταία συνέντευξή του, πρόεκυψε από κυματάκια που ανακάτεψαν το χαλίκι του βυθού: είναι κάτι εξαιρετικό που ξεπρόβαλλε.

Παραταύτα, έχοντας εξέλθει από την αίθουσα του Μικροκόσμου εδώ και ένα τριήμερο μου έχει μείνει μια ιδιαίτερη επίγευση. Γλυκόπικρη. Γλυκιά γιατί αποζημιώθηκε πλήρως η ανυπομονησία μου να δώ την ταινία. Πικρή γιατί έχω τη -στοιχείωδη έστω- υποψία ότι η ταινία άρεσε στους πολλούς που την παρακολούθησαν αλλά, αν και λαϊκή, άγγιξε τους λίγους. Εαν την παρακολούθησαν δύο χιλιάδες(αυθαίρετη εκτίμηση) ως τώρα, και οι δύο χιλιάδες θα θέλουν να δούν το επόμενο πόνημα του Οικονομίδη. Ζήτημα είναι όμως αν προβληματίστηκαν το εν τρίτο αυτών. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα δούν οπωσδήποτε το τρίτο μέρος της τριλογίας που θα ακολουθήσει μόνο και μόνο για να δούν κάτι ιδιαίτερο: να ακούσουν καντήλια, να θαυμάσουν τις ρεαλιστικότατες ερμηνείες, για να κάνουν το χαβαλέ τους. Λίγοι παίρνουν το μήνυμα, με άλλα λόγια. Αυτήν την αίσθηση έχω.

Λίγοι συνειδητοποίησαν την καταπίεση που εισπράττουν οι κατώτερες τάξεις, ότι αυτά που εντέχνως παρουσιάστηκαν συμβαίνουν λίγα μέτρα πέρα απ’ το διαμέρισμα του καθενός(όπως συμβαίνει και με την ιστορία του Σπιρτόκουτου). Πιστεύω βαθιά ότι ελάχιστοι πόνεσαν και κατόπιν προβληματίστηκαν. Και οι ελάχιστοι μη παχύδερμοι που πράγματι ένιωσαν ενδοφλέβια τον παλμό της ταινίας μάλλον έχουν ήδη κοινωνικές ευαισθησίες.

Ποιό θέμα θέλω να θίξω με αυτά που γράφω; Το θέμα της ωριμότητας του ακροατηρίου. Ο Οικονομίδης φαίνεται πως έκανε εξαιρετικότατη δουλειά. Αλλά εμένα μου γεννήθηκε ένα ερώτημα: υπάρχει γέφυρα μεταξύ ταινίας και κοινού; Όλοι μπορούν να κατανοήσουν το μήνυμα της ταινίας. Μπορούν όμως όλοι να το συνειδητοποιήσουν; Επιτρέψτε μου να νομίζω πως όχι. Λίγοι θα συνειδητοποιήσουν πώς είναι να σε χτυπούν απανωτά με εφημερίδα στη μούρη ή να σου τρίβουν βάναυσα τον κρόταφο στη λαμαρίνα του αυτοκινήτου. Η κοινωνία μας είναι μάλλον νωχελική ακόμη για να συνειδητοποιήσει τη βία που ζεί και βασιλεύει. Μια τέτοια προσδοκία από πλευράς του σκηνοθέτη με παραπέμπει σε καταστάσεις καθηγητών που προσπαθούν να βρούν ανταπόκριση σε μαθητές που δε “σκαμπάζουν”.

Μπορεί δηλαδή να είναι μάταιη η προοπτική αφύπνισης που προφανώς επιδιώκει ο σκηνοθέτης. Μπορεί και να κάνω και λάθος και να μην είναι. Ό,τι κι αν ισχύει πάντως, σίγουρο είναι ότι κάθε μάχη ενάντια στο βόρβορο που μας έχει κατακλύσει είναι αξιοθαύμαστη, αξιέπαινη, συγκινητική και επαναστατική. Όποιο κι αν είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα αυτού του έργου, η Ψυχή στο στόμα αξίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα από ένα διαλεγμένο κοινό.

Advertisements

~ από Jimatos στο Φεβρουαρίου 26, 2007.

4 Σχόλια to “Μίλησε στην ψυχή η Ψυχή στο στόμα;”

  1. πάντα έτσι ήταν και θα είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε; μερικοί πιάνουν το νόημα και μερικοί όχι, δε μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. το ενθαρρυντικό είναι οτι πήγανε, το είδανε μέχρι τέλους οι περισσότεροι και δε φύγανε στη μέση.
    κάτι είναι και αυτό.

  2. Πολύ ωραιό το κειμενάκι!!Δεν πειράζει, λίγοι και καλοί!Για τους υπόλοιπους υπάρχει το straight story!

  3. Ωραίο ποστ και ένα θέμα για συζήτηση που δεν τέθηκε μέχρι τώρα.
    Εχω δεί την ταινία 4 φορές και με άγγιξε γιατί έχω περάσει από (μερικούς) τους χαρακτήρες που περιγράφει ο Οικονομίδης.

    Και στις 4 προβολές οι αντιδράσεις του κοινού ήταν σχεδόν οι ίδιες: λίγα γελάκια στην αρχή
    μετά οι αποχωρήσεις και τέλος η βουτιά μέσα στην ίδια την πλοκή.
    Και οι 4 προβολές (κι όπως μαθαίνω και ο μικρόκοσμος) ήταν
    ασφυκτικά γεμάτες κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει κόσμος που διψάει
    για ένα σινεμα που γεννάει προβληματισμούς ή ανοίγει ένα παράθυρο
    σε ένα κόσμο που δε γνωρίζει. Πιστευω ότι είναι νωρίς ακόμη για
    να θεωρήσουμε ότι η σπρωξιά που δίνει η Ψυχή είναι μάταια. Απλώς
    ο καθένας λειτουργεί σε διαφορετικό χρόνο…

  4. […] Δεν είναι μόδα, ούτε και (εδώ θα διαφωνήσω με το Jimato) θεατές που δεν καταλαβαίνουν και πάνε στην ταινία […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: