H Ψυχή Στο Μen 24

mourikis_litsis.jpg

Κριτική από τον Ηλία Καραγιάννη στο Men 24.gr

Ο Τάκης, 45αρης, αμίλητος, τη μέρα στη δουλειά και τη νύχτα για ύπνο, ζει για να τον «καβαλάνε». Ένα μικροαστός στο «στόχαστρο» του σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη. Το ΜΕΝ 24 παρουσιάζει τη νέα του ταινία «Η ψυχή στο στόμα».

«Τι έχεις μάθει ρε μαλάκα εσύ; Όλοι σε καβαλάνε». Ο Τάκης μεσόκοπος 45αρης το μοναδικό που καβαλούσε ήταν το Zastava ΥΑΙ 3368. Έτρεχε άυπνος στη δουλειά, όταν η νύχτα πήγαινε για ύπνο. Αμίλητος, με χλιαρά χαυνωτικό βλέμμα, ρουφούσε άπληστα προσβολές.

Από τη γυναίκα του «που έχει πάει με όλη τη γειτονιά», από τον γαμπρό του που δεν άντεχε τις…άρρωστες αδελφές του, από τον εργοδότη του που αξίωνε μασάζ στο βρώμικο πόδι του, από τον τοκογλύφο που του έτριβε την μούρη στην «μπέμπα του», από τον λαχαναγορίτη που μουτζούρωνε τα χέρια του με το «ΦΩΣ». Σε μια κοινωνία μπλοκαρισμένη όπου όλος ο κόσμος φταίει, το μοναδικό έγκλημα του Τάκη ήταν ότι πιανόταν κοροΐδο.

«Η κόλαση είναι οι άλλοι»
Ζαν – Πολ Σαρτρ

Οι θλίψεις του κολυμπούσαν σε ένα κουτάκι Amstel χωρίς ποτέ να καταφέρει να τις πνίξει. Η ψυχή του ήταν ένα πουλί που πετούσε μέσα στις ζωές των άλλων – όταν αυτοί τον έβλεπαν εξακόντιζαν βδελυρά βέλη. Δαρμένος από τα λεκτικά χαστούκια ο Τάκης ο ιδεότυπος ενός post-modern… σκοτεινού Τζανετάκου έστρεφε και το άλλο μάγουλό του στη θέα της βίας. Έβαζε το κεφάλι του κάτω από την βρύση και φώναζε στον εαυτό του:«Όλα καλά. Όλα καλά ρε». Αλλά «ήταν το νερό που φώναζε γιατί κανείς ακόμη δεν είχε πνιγεί». Στον ορυμαγδό του μυαλού του η «κόλαση ήταν οι άλλοι» και έτρεχε μέσα στα αχανή σκοτάδια της νύχτας για να σωθεί. Το Zastava ήταν ο σταυρός του μαρτυρίου. Με αυτό προσπαθούσε να άρει τις αμαρτίες του. Εκεί μέσα καθόταν, εστίαζε στο κενό και γέμιζε τις νύχτες του. Απομονωνόταν στο πιο ήσυχο μέρος όπου μπορεί κανείς να αναπαυθεί. Στην candidissima anima (αθωότατη ψυχή του).

«Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του».
Μάρω Βαμβουνάκη

Ο Οικονομίδης σκιαγραφεί στη νέα του ταινία «Με την Ψυχή στο στόμα» το πορτρέτο ενός μικροαστού Ιώβ. Κλιμακώνει την λεκτική υπερβολή του «Σπιρτόκουτου» και πετάει στα μάτια του ανυποψίαστου θεατή μια μολότοφ υποδόριων…συναισθημάτων. Κλείνει το στόμα στον φωνακλά Ερρίκο Λίτση και αφήνει την ψυχή του να κραυγάζει μέσα από το βλέμμα του. Κουρελιάζει την εύθραυστη εικόνα της πιο classy νεράιδας του ελληνικού κινηματογράφου, Μαρίας Ναυπλιώτου και διακόπτει την «Αγρύπνια» του Βαγγέλη Μουρίκη με μαλάξεις στο κουρασμένο πόδι του. Αφήνει την Μαρία Κεχαγιόγλου να ρουφά την ζωή του Λίτση σαν βαμπίρ σε μια ταινία με «πλήθος σωμάτων, αλλά μόνο μια ψυχή». Ο Γιάννης Οικονομίδης ένας «νέος σκηνοθέτης με καθαρό πρόσωπο» όπως τον συστήνει η Ναυπλιώτου ακροβατεί μεταξύ της λεκτικής και της σωματικής βίας σε ένα κόσμο όπου είχε βρει κατάλυμα η τρέλα. Αυτή την παράνοια την χορηγεί ενδοφλέβια σε θεατές μαρτυρικά έτοιμους ή αθώα απροετοίμαστους. Ένα φιλμ που θα δώσει φως στην γκρίζα ευπρέπειας της κυρίαρχης τάξης. Που μέσα από την «υπερβολή φωτίζει την εσωστρέφεια μιας κοινωνίας που με σπουδή προσπαθεί να κρυφτεί μέσα σε τέσσερις μουχλιασμένους τοίχους, που συνέχεια αποφορά

«Να φοβάσαι την οργή του υπομονετικού ανθρώπου».
Τζον Ντράιντεν

Ο Τάκης είχε το σπλαχνικό βλέμμα του ιερέα που δίνει ευχέλαιο στον μελλοθάνατο όταν αντίκρισε τον Πέρι . Καθώς η μνήμη του κάλπαζε μέσα στo Zastava άφηνε χαλαρά τα ηνία των αναμνήσεων. Το βρώμικο πόδι που έτριβε κάθε μέρα, τα υπαινικτικά σχόλια για τη γυναίκα του από τον Πέρι που…γνώριζε, τα χαστούκια που έτρωγε από την Πόπη, το τρίψιμο της μούρης του από τον τοκογλύφο πάνω στην BMW, το βρίσιμο από την αδερφή του που δεν άντεχε την «τρελή Όλγα», την γυναίκα του σαν μάγισσα του Σάλεμ να τον απωθεί με ξόρκια. Ο Τάκης σαν ακόλουθος του Αντρέ Μπρετόν μετασχηματίζει την φράση του «βγες έξω και σκότωσε τυχαία τον πρώτο περαστικό» και στο κλειστοφοβικό Zastava αφήνει την υπερχειλίζουσα οργή του να ξεφουσκώσει. Με ένα κατσαβίδι!

«Ένας άνθρωπος, πολλοί άνθρωποι, η κόλαση»

Ο Οικονομίδης προτίμησε τον δύσκολο δρόμο. Αντί να χρησιμοποιήσει γλώσσα που θα χωνευόταν εύκολα από το πολιτικά ορθό κοινό, προτίμησε να ακροβατήσει. Στην πρεμιέρα της ταινίας στον Μικρόκοσμο το κοινό γελούσε συχνά πυκνά με την λεκτική βία λες και βρισκόταν σε επιθεώρηση του Χάρυ Κλυν. Στην παράσταση των 22 και 20 κάποιοι μπορεί να μην καταλάβαιναν αλλά κανείς δεν έφυγε. Μια αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη σαν τα συναισθήματα που έσφυζαν στην ψυχή των πρωταγωνιστών. Η Οδύσσεια της διανομής μιας ταινίας που θρυμματίζει το μυαλό σου είχε φτάσει στο τέλος της. Ο Γιάννης Οικονομίδης μπορεί να βρισκόταν στην Κύπρο αλλά ο εκ βαθέων αναστεναγμός της ανακούφισής του αντήχησε ως τη Λεωφόρο Συγγρού όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους με ηχητική συνοδεία τη μυστηριακή σύνθεση του Άκη Καπράνου.

Advertisements

~ από ipsihistostoma στο Φεβρουαρίου 24, 2007.

2 Σχόλια to “H Ψυχή Στο Μen 24”

  1. νομίζω το αμάξι citroen ήταν!

  2. Citroen ήταν του Τάκη το αυτοκίνητο ρε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: