ΕΡΡΙΚΟΣ ΛΙΤΣΗΣ

Από τα αγαπημένα του ροκάδικα στη… διατριβή στο σκυλάδικο και από το πρόχειρο stand-up comedy στην καθιέρωση ως alter ego του Γιάννη Οικονομίδη: ο Ερρίκος Λίτσης συνεχίζει να αλλάζει πρόσωπα με την επιδεξιότητα ενός Ιανού, την ίδια στιγμή που καθιερώνεται ως η πιο χαρακτηριστική «μούρη» του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.

Συνέντευξη Στον Κωνσταντίνο Σαμαρά (περιοδικό «ΣΙΝΕΜΑ»)

Το ερμηνευτικό του tour de force στην τελευταία ταινία του Οικονομίδη Η Ψυχή Στο στόμα αποτίναξε μάλιστα και οποιαδήποτε ανησυχία περί καθιέρωσης μιας ερμηνευτικής μανιέρας. «Ειδικά για τις ταινίες του Οικονομίδη, προτιμώ το ρήμα “ενσαρκώνω”  από το “ερμηνεύω”», διορθώνει ο Λίτσης και συνεχίζει: «Αν απολαμβάνω κάτι περισσότερο απ’ όλα σε αυτήν την δουλειά είναι να αλλάζω φάτσες και να υποβάλλομαι σε δοκιμασίες για να το καταφέρω. Περνούσα υπέροχα, για παράδειγμα, όταν κυκλοφορούσα με το ξυρισμένο κεφάλι και το τεράστιο μουστάκι για τις ανάγκες της Ψυχής Στο Στόμα. Για την ίδια ταινία έπρεπε να κάνω και δίαιτα, την οποία προσπαθώ να συνεχίσω ακόμα και τώρα. Όσο για τη μανιέρα που λες, πράγματι μετά το Σπιρτόκουτο υπήρχε ο κίνδυνος να με αρπάξουν άλλοι σκηνοθέτες, και ιδίως από κανένα τηλεοπτικό σίριαλ, και να με τυποποιήσουν βάσει αυτού που είχαν δει. Ευτυχώς αυτό δε συνέβη, εκτός από περιπτώσεις όπως του Παναγιωτόπουλου για παράδειγμα, που στο Delivery ηθελημένα προβάλλει μια υπερβολική εκδοχή αυτής της μανιέρας.» Η συνέντευξη δεν ξεκίνησε καλά-καλά και ο Ερρίκος πίνει τις τελευταίες γουλιές από τον καπουτσίνο του. Είναι Σάββατο μεσημέρι, καθόμαστε στο καφέ της Σάσας Κρίτση, συμπρωταγωνίστριάς του στη Ψυχή, στα Εξάρχεια και η συζήτηση αναπόφευκτα θα περιστραφεί κυρίως γύρω από την τελευταία ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Πριν να φτάσουμε εκεί, όμως, πρέπει να ικανοποιήσω μια προσωπική απορία: 

Πού κρυβόταν ο Ερρίκος Λίτσης τόσα χρόνια, λοιπόν;
Δε κρυβόταν, αλλά έκανε για πολλά χρόνια το επάγγελμα του DJ. Το μαμούνι της υποκριτικής όμως το είχα από πολύ παλιά και το αξιοποιούσα κυρίως μεταξύ φίλων. Κάτι καλοκαίρια στη δεκαετία του ’80 το εκμεταλλεύτηκα για να βγάλω λεφτά, κάνοντας αυτό που λέμε σήμερα stand-up comedy – τότε δεν είχε όνομα! Από τότε κάποιοι φίλοι μου έλεγαν ότι έχω φλέβα ηθοποιού, αλλά δε σκεφτόμουν σοβαρά να ακολουθήσω αυτό το δρόμο όταν επέστρεφα στην Αθήνα. Συμμετείχα, πάντως, σε κάποιους ερασιτεχνικούς θιάσους στη Νέα Σμύρνη.

Σε τι μαγαζιά ήσουν DJ;
Για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, τη δεκαετία του ’90 δούλεψα για αρκετά χρόνια σε ελληνάδικα. Εκεί ανακάλυψα το μαγικό κόσμο του σκυλάδικου, που ήταν για μένα σωστό πανεπιστήμιο. Σε αυτούς τους χώρους είδα πολλές καταστάσεις και ανθρώπους που δεν υποψιαζόμουν καν ότι υπάρχουν. Στην ουσία χρησιμοποιώ πολλά στοιχεία από αυτούς στον τρόπο που ερμηνεύω τους ρόλους μου.

Πες μου τώρα ότι εσύ διάλεξες ως υπόκρουση το «Έχω πετάξει μαζί σου» του Γονίδη, σε εκείνη τη σκηνή στις ‘Ωρες Κοινής Ησυχίας της Ευαγγελάκου, όπου παρακαλάς τη γυναίκα σου να γυρίσει πίσω.
Μάγος είσαι; Εγώ το πρότεινα στην Κατερίνα και αυτή βρήκε ότι ταιριάζει μια χαρά με τον χαρακτήρα που υποδύομαι και το κλίμα της σκηνής. Είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια του είδους που αποκαλώ «σκυλορόκ», και αυτό δεν το λέω καθόλου προσβλητικά για τον Γονίδη. Μπορεί να μην είναι το αγαπημένο μου μουσικό είδος, αλλά έχω βρει 5-6 κομμάτια σαν αυτό που κάτι μου λένε, ρε παιδί μου.

Ας γυρίσουμε πίσω στην ιστορία σου. Πώς προέκυψε το κεφάλαιο «Οικονομίδης»;
Ο Οικονομίδης είναι μια ιστορία που και οι δυο θα έχουμε να λέμε μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, από εκείνες τις ευτυχείς συμπτώσεις που δυο αδελφές ψυχές συναντιούνται. Όταν πειραζόμαστε μεταξύ μας, λέμε ότι είμαστε σαν το Μικ Τζάγκερ με τον Κιθ Ρίτσαρντς! Πώς γνωριστήκαμε; Μόλις είχα τελειώσει ένα κύκλο μαθημάτων στο Θέατρο των Αλλαγών, κατά τη διάρκεια του οποίου έκανα μια-δυο σύντομες τηλεοπτικές εμφανίσεις και είπα μια ατάκα σε μια ταινία μικρού μήκους. Την ίδια εποχή ο Οικονομίδης ετοίμαζε μια μεγάλου μήκους που τελικά δεν έκανε ποτέ. Εγώ είχα διαβάσει στην «Ελευθεροτυπία» για έναν άλλο σκηνοθέτη που έψαχνε ηθοποιούς γύρω στα 45. Με το πάμφτωχο βιογραφικό μου και κάτι φωτογραφίες που είχα βγάλει σε ένα συνοικιακό φωτογραφείο, είχα το θράσος να καταθέσω στο αρμόδιο γραφείο τα χαρτιά μου. Για καλή μου τύχη, η κοπέλα που με εξυπηρέτησε είχε την καλοσύνη να μου πει «Στο διπλανό δωμάτιο ένας άλλος σκηνοθέτης ψάχνει ηθοποιούς. Μήπως θες να δοκιμάσεις κι εκεί;». Σε εκείνο το δωμάτιο ήταν ο Οικονομίδης, με τον ηθοποιό Γιάννη Βουλγαράκη ως βοηθό του. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα, κάτι πάνω μου τον τράβηξε με τη πρώτη, μάλλον η φωνή μου. Έτσι αποφάσισε να μου δώσει το ρόλο του σουβλατζή! Για δυο σκηνές θα έπαιζα όλες κι όλες, αλλά εγώ δέχτηκα με μεγάλη χαρά και ξεκινήσαμε πρόβες. Μετά από λίγο καιρό το πρότζεκτ ματαιώθηκε, αλλά μεταξύ μας είχε ήδη αναπτυχθεί μια επαφή. Όταν όμως μου τηλεφώνησε και μου ανακοίνωσε ότι θέλει να βασίσει πάνω μου την καινούργια του ταινία, το Σπιρτόκουτο, άρχισα να αναρωτιέμαι αν πρόκειται για σοβαρό σκηνοθέτη!

Μεταξύ του Σπιρτόκουτου και της Ψυχής Στο Στόμα, πάντως, προτιμώ ασυζητητί τη δεύτερη.
Συμφωνώ ότι η Ψυχή Στο Στόμα είναι πιο ολοκληρωμένη και ώριμη δουλειά. Θεωρώ μάλιστα ότι το νέο μοντάζ, σε σχέση με την εκδοχή που είχε προβληθεί το 2005 στη Θεσσαλονίκη, ήταν μια απολύτως ορθή επιλογή εκ μέρους του Οικονομίδη.

Τι έχεις να πεις σε όσους εξάντλησαν τη κριτική τους στις ακρότητες της ταινίας;
Κοίτα να δεις, το στόρι της ταινίας μόνο ακραίο δεν είναι. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε να συντελούνται εγκλήματα και άλλες ακρότητες για ψύλλου πήδημα. Ακραία μπορεί να θεωρήσει κάποιος τη φόρμα που επιλέχθηκε για τους διαλόγους, αλλά κι εκεί άδικο θα έχει. Αυτά τα ακούω σε μια απλή καθημερινή βόλτα, να λέγονται για πλάκα. Στο κάτω-κάτω, δεν είναι υποκρισία να «κλωτσάμε»… στα δέκα γαμοσταυρίδια παραπάνω; Χυδαίες είναι οι καταστάσεις και οι άνθρωποι της ταινίας, χυδαίος θα είναι και ο λόγος τους. Άσε που δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος δε θα φύγει στο πρώτο δεκάλεπτο μιας πολεμικής ταινίας, με εκατοντάδες πτώματα και ανοιγμένες κοιλιές. Νομίζω ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ιδίως για το ελληνικό κοινό, πιστεύω ότι κλονίζεται και τρομάζει όταν νιώθει τόση ψυχολογική βία να ασκείται στη δική του γλώσσα. Η πιο εύκολη αντίδραση είναι να βγάλει τον πουριτανισμό του ως άμυνα.

Πώς δουλέψατε σε σχέση με τον ήρωά σου και το κλασικό χαρακτήρα του Βόιτσεκ;
Η έμπνευση για την ταινία προερχόταν εξαρχής από τον Βόιτσεκ. Θέλαμε να προβληματιστούμε για το πώς μεταφέρονται τα μηνύματα του κλασικού έργου στη σύγχρονη κοινωνία. Η μοναξιά, η εργασιακή καταπίεση, η κατεστραμμένη επικοινωνία με τη σύζυγο και η αδυναμία του ήρωα να βρει διέξοδο σε μια συλλογική έκφραση. Κάποιοι φίλοι μου είπαν γιατί ο χαρακτήρας σου δε μπαίνει σε ένα συνδικάτο, να παλέψει για τα δικαιώματά του. Είναι κι αυτή μια λύση, έλα όμως που δε προκύπτει για όλους τόσο εύκολα.

Θεωρώ αυτονόητο ότι ήθελες το Κρατικό Βραβείο α΄ αντρικού ρόλου, όπως και ότι το άξιζες. Το περίμενες όμως;
(Κάνει μεγάλη παύση) Καταρχήν, προφανώς και θα ήθελα να πάρω το βραβείο, με την προϋπόθεση ότι το αξίζω βέβαια. Επίσης, εννοείται ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη βράβευση του Χαραλαμπόπουλου και είμαι διατεθειμένος να πιστέψω ότι το παιδί έπαιξε μια χαρά το ρόλο του. Βαθιά μέσα μου, όμως, περίμενα αυτή η ταινία να πάρει κάτι παραπάνω, ακόμα κι αν εξαιρέσω τον εαυτό μου. Ούτε οι υπόλοιποι, τρομερά δυνατοί ρόλοι, όπως αυτός του Μουρίκη, ούτε η φωτογραφία, ούτε βεβαίως η σκηνοθεσία; Πάλι καλά που πήρε η Ναυπλιώτου το β΄ γυναικείο, σε μια ερμηνεία κόντρα σε ό,τι την είχαμε συνηθίσει. Αλλά και πάλι είναι πολύ λίγο. Κάτι ήξερε ο Οικονομίδης, που από καιρό μας προετοίμαζε στην ιδέα ότι η επιτροπή των βραβείων θα αγνοήσει την ταινία.

Θα παίξεις στην επόμενη ταινία του Οικονομίδη; Εάν ναι, θα είναι σα να σχηματίζετε μια άτυπη τριλογία.
Τιμή μου θα είναι να παίξω, κι απ’ όσο ξέρω ο Γιάννης με συμπεριλαμβάνει στα σχέδιά του. Από κει και πέρα, ούτε κι εγώ ξέρω πολλά. Το μόνο που μου είπε ο Οικονομίδης, σε ανύποπτο χρόνο και γελώντας, ήταν το εξής: «Σε αυτήν την ταινία ετοιμάσου να πεθάνεις»!

ΤΡΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΡΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΡΙΚΟ

Για το Πέρασμα του Δημήτρη Σταύρακα: «Παρόλο που η ταινία συμμετείχε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, εγώ έπαιξα το δικό μου ρόλο λίγο μετά το Σπιρτόκουτο. Εκεί με είδε ο Σταύρακας και θεώρησε πως ήμουν ό,τι πρέπει για το μικρό ρόλο του φωνακλά και «τσαμπουκαλεμένου» μαγαζάτορα. Ας πούμε ότι εκμεταλλεύτηκε κι αυτός τη μανιέρα μου, όπως και ο Παναγιωτόπουλος.»

Για τα διαφημιστικά: «Πολλοί ρωτάνε τον Οικονομίδη… πώς και αφήνει τους ηθοποιούς του να συμμετέχουν σε διαφημίσεις! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Μακάρι να μην υπήρχε η οικονομική ανάγκη να το κάνουμε. Άσε που, στις τρεις διαφημίσεις που έχω συμμετάσχει εγώ, πέρασα πολύ καλά. Ήταν σα να παίζω σε πολύ έξυπνα και ευρηματικά φιλμάκια μικρού μήκους.»

Για τις Παρέες του Γκορίτσα: «Κρατάω έναν δεύτερο ρόλο, και πρέπει να σου πω ότι είναι από αυτές τις αλλαγές φάτσας που απολαμβάνω πολύ. Εδώ, ας πούμε, έπρεπε να έχω μουσάκι και άσπρα μαλλιά, για να δείχνω καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος.»

Advertisements

~ από dirakis στο Φεβρουαρίου 22, 2007.

Ένα Σχόλιο to “ΕΡΡΙΚΟΣ ΛΙΤΣΗΣ”

  1. Ο Ερρίκος Λίτσης είναι μακράν ο καλύτερος Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους καλύτερους παγκοσμίως αυτή τη στιγμή…Απορώ πως ανακαλύφθηκε τόσο αργά.Βέβαια στην Ελλάδα δεν μας αγγίζουν αυτοί οι άνθρωποι αλλά κάτι ελεεινοί τύπου Μικρούτσικου,Αρναούτογλου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: