«Δεν μου ήταν εύκολο να ρίξω σφαλιάρες!..»

Η Μαρία Ναυπλιώτου στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη «Η ψυχή στο στόμα»
Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε δύο ταινίες έχουμε φέτος την ικανοποίηση να δούμε τη Μαρία Ναυπλιώτου: «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» του Νίκου Παναγιωτόπουλου και «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη. Αβυσσος τις χωρίζει. Η πρώτη ήταν ένα μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό, στιλάτο μιούζικαλ. Η δεύτερη είναι μια από τις πιο σκληρές, βίαιες, αθυρόστομες και τολμηρές ταινίες που μας έχει χαρίσει το ελληνικό σινεμά. Και από τις πιο αξιόλογες. Βγαίνει αύριο στον «Μικρόκοσμο», έχοντας ήδη αποκτήσει ευρύ κύκλο πιστών.

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως Πόπη στο «Ψυχή στο στόμα».
Σε δεύτερο πλάνο ο Γιάννης Οικονομίδης

Η ίδια άβυσσος χωρίζει και τους ρόλους της Μαρίας Ναυπλιώτου. Στην ταινία του Παναγιωτόπουλου ήταν πιο κοντά στην εικόνα που περιμένει, ίσως, από αυτήν το κοινό: μια κομψή, ευγενική, πανέμορφη και υπομονετική απατημένη σύζυγος. Στην ταινία, όμως, του Οικονομίδη ξάφνιασε τους πάντες. Η αιθέρια ηθοποιός, με το κορμί χορεύτριας και το πρόσωπο Μαντόνας, μεταμορφώθηκε σε μια βάρβαρη, χυδαία αντρογυναίκα, μια «σκύλα», που με μεγάλη ευκολία πλακώνει έναν άνδρα στο ξύλο. Γι’ αυτήν, μάλιστα, την ερμηνεία της κέρδισε το Κρατικό Βραβείο β’ γυναικείου ρόλου.

Η σημασία της εμφάνισης
«Ηθοποιός είμαι, όσο πιο προκλητικός είναι ο ρόλος τόσο μεγαλύτερη χαρά μου δίνει», λέει. «Ξέρετε, ουδέποτε είχα σκεφτεί την εμφάνισή μου. Οσο ήμουνα χορεύτρια κανένας δεν μου έδινε σημασία. Ούτε στο σπίτι οι γονείς μου είπαν ποτέ σε μένα ή στον αδελφό μου ότι είμαστε όμορφοι. Και ξαφνικά, όταν βγήκα στο θέατρο ανακάλυψα, μέσω των άλλων, ότι είμαι «ωραία». Κατάλαβα ότι στο θέατρο η εμφάνιση έχει σημασία. Χρεώθηκα, όμως, μια τυποποίηση για την οποία δεν έφερα καμιά ευθύνη. Μια ταμπέλα, που μέχρι και μομφή μπορεί να γίνει κάποια στιγμή».

Διηγείται πώς την προσέγγισε ο σκηνοθέτης του «Σπιρτόκουτου» για να την εντάξει στο ιδιαίτερο κινηματογραφικό του κόσμο.
«Είχα ανεβεί το 2003 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για να δω τη φίλη μου Γωγώ Μπρέμπου στην ταινία της Χρονοπούλου «Ενα τραγούδι δεν φτάνει«. Ενας άγνωστός μου νεαρός σκηνοθέτης, με καθαρό πρόσωπο και πάθος, με πλησίασε και μου είπε: «Σας έχω δει στο θέατρο, θέλετε να συνεργαστούμε σε μια ταινία;». Είπα αμέσως «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου έφτανε αυτό που εξέπεμπε. Δεν είχα καν δει το «Σπιρτόκουτο«, το είδα μετά. Με ξένισε, με δυσκόλεψε, αλλά μου άρεσε πολύ».

Ετσι, όταν ο Γιάννης Οικονομίδης τελείωσε το σενάριο της επόμενης ταινίας του και της πρότεινε τον ρόλο της Πόπης, η Μαρία Ναυπλιώτου μπήκε αμέσως στον χορό.
Εχει άραγε χρησιμοποιήσει ποτέ στη ζωή της τόσο χυδαία γλώσσα; Εχει παίξει άγριο ξύλο με άνδρα; «Ποτέ μου δέν έχω μιλήσει έτσι. Αλλά, ναι, έχω αισθανθεί οργή κι ας μην έχω φτάσει στα ίδια άκρα με την Πόπη. Στις πρόβες επικράτησε μια δημιουργική ένταση. Ολοι οι ηθοποιοί δουλέψαμε σκληρά με απόλυτη εμπιστοσύνη στον Γιάννη. Ομολογώ ότι ιδιαίτερες δυσκολίες δεν συνάντησα πλάθοντας την Πόπη. Τουλάχιστον όχι στο ψυχολογικό πεδίο. Κάποια δυσκολία βρήκα όταν έπρεπε να δώσω ξύλο. Φοβόμουνα μήπως κάνω κακό στον άλλο ηθοποιό. Αλλά οι σφαλιάρες δεν έπεσαν από την αρχή των δοκιμών, ήρθαν μαλακά μαλακά και στην ώρα τους».

Το «Ψυχή στο στόμα» την είδε στο μοντάζ. «Προέβλεψα αμέσως ότι θα κάνει διεθνή καριέρα», λέει. «Μακάρι να τα πάει καλά και στις ελληνικές αίθουσες. Είμαστε ένα κοινό εξαιρετικά συντηρητικό, υπάρχει ένας αδικαιολόγητος πουριτανισμός. Ο Οικονομίδης, όμως, με την ταινία του μας δείχνει αυτό που είμαστε και δεν θέλουμε ούτε να το δούμε».

Οχτώ χρόνια πέρασαν από τότε που η διακεκριμένη πρωτοχορεύτρια των «Ροών» έκανε μια εξαιρετικά επιτυχημένη στροφή στο θέατρο, για να παίξει μεγάλους ρόλους σε μοντέρνο και κλασικό ρεπερτόριο και να κατακτήσει ακόμα και το αρχαίο δράμα. Πρόλαβε, πάντως, να κάνει και σινεμά, τρεις ταινίες μεγάλου μήκους («Χορωδία του Χαρίτωνα», «Πεθαίνοντας στην Αθήνα», «Η ψυχή στο στόμα») και δύο μικρού. Δεν είναι τυχαίο.

Πάνω το θέατρο
«Βάζω το θέατρο πάνω από το σινεμά», λέει η Μαρία Ναυπλιώτου, που αυτή την εποχή κάνει δοκιμές με τον Στάθη Λιβαθηνό για τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού. «Δεν ξεχνώ, όμως, ότι έγινα ηθοποιός εξαιτίας μιας ταινίας, της τηλεταινίας της Μαρίας Ντούζα «Από ‘δώ και πέρα». Τότε πήρα στα σοβαρά την ιδέα να γίνω ηθοποιός. Ούτε μπορώ να ξεχάσω ότι αγάπησα το σινεμά από μικρό παιδί. Τότε που από το μπαλκόνι της κουζίνας του σπιτιού μου έβλεπα όλες τις ταινίες του θερινού σινεμά της γειτονιάς μου και χάζευα τον κύριο Παναγιώτη, τον ιδιοκτήτη και προβολατζή, να καπνίζει δίπλα στην μπομπίνα…».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 21/02/2007

Advertisements

~ από dirakis στο Φεβρουαρίου 21, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: