Φωτεινούλα

Από τα μαλακά βελούδινα καθίσματα του Ολύμπιον, στα λίγο πιό «σκληρά» στο λιμάνι και στα ακόμη «σκληρότερα» στο πανεπιστήμιο η Ψυχή Στο Στόμα διχάζει. Διχάζει το κοινό της, διχάζει τους κριτικούς, διχάζει τους φίλους αλλά πιό πολύ διχάζει εμάς. Τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν είναι ο ψευδοπουριτανισμός που έκανε μερικούς να φύγουν από το ολύμπιον, ήταν αυτή η γροθιά που έφαγαν στο στομάχι. Και όταν δεχθείς μια γερή γροθιά στο στομάχι, τα πόδια σου τρέμουν, τα πνευμόνια σου άδεια από αέρα σε καίνε, ενώ προσπαθείς εναγωνίως να πάρεις μια βαθειά ανάσα, ώσπου… ξαφνικά…οξυγόνο. «κοίτα» λέει μια κυρία που κάθεται μπροστά μου στο Ολύμπιον «αν συνεχίσει έτσι θα φύγω». Κι έφυγε. Δεν κάθησε να αντιμετωπίσει τη βία που αριστοτεχνικά διαχειρίζεται η ταινία. Της θύμισε κάτι; Κανείς δε ξέρει. Δεν ήθελα να τη ρωτήσω από τη στιγμή που είχα μπροστά μου μια γυναίκα που αρνήθηκε να καταλάβει το εξής: η ταινία καταδικάζει τη βία, καταδικάζει το ξύλο που τρώνε οι γυναίκες, καταδικάζει τις μελανιές στο πρόσωπο, καταδικάζει τα σπασμένα δόντια, καταδικάζει τον ανεγκέφαλο άνδρα που μεταχειρίζεται τη μυική του δύναμη για να υποτάξει. Καταδικάζει αλλά παράλληλα φωτίζει. Φωτίζει μια πλευρά -ειδικά της ελληνικής κοινωνίας- που έχει συμβιβαστεί με το συμβιβασμό της. Μιας κοινωνίας σαθρής που δεν τολμά να κοιτάξει πιά στα μάτια τον ίδιο της τον εαυτό. Μιας κοινωνίας που προτιμά να ανταλλάσει οικογενειακά sms αντί να δεί την αλήθεια κατάματα και να την αντιμετωπίσει. Βία? Αν θέλει κάποιος να δεί τι σημαίνει βία μπορεί πολύ εύκολα να παραστεί σε μια δίκη για ξυλοδαρμό ή βιασμό. Εκεί θα δεί μελανιασμένα πρόσωπα με γυαλιά ηλίου, μπροστινά δόντια να μη γυαλίζουν πια, φιγούρες γυναικείες γονατιστές να παρακαλάνε «να μη το μάθει η γειτονιά». Εκεί θα δει πραγματική αχαλίνωτη αρχέγονη βία χωρίς λόγο ύπαρξης.

Advertisements

~ από grontas στο Ιανουαρίου 24, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Φωτεινούλα”

  1. Η ταινία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (την είχα δει σε μεταμεσονύκτια προβολή στο προπέρσινο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – έκτοτε ο Γιάννης έκανε κάποιες αλλαγές στο μοντάζ). Δεν είναι για όλους βέβαια. Αν σας αρέσει να σας χαϊδεύουν «στρογγυλεμένες» καλλιέπειες τύπου «Πολίτικη Κουζίνα», το πιθανότερο είναι ότι θα προσβληθείτε βαθύτατα από την αιχμηρή εικόνα (και κυρίως τους διαλόγους) της «Ψυχής στο Στόμα» και θα αποχωρήσετε επιδεικτικά από την αίθουσα. Αν αντέχετε όμως να δείτε μία διόλου κολακευτική εικόνα σας στον καθρέφτη της μεγάλης οθόνης και να αφουγκραστείτε τον εσωτερικό κι ευαίσθητο παλμό ενός έργου που έχει επιτέλους να πει κάτι, ίσως αυτή η εμπειρία να λειτουργήσει σαν κάθαρση στη δική σας ψυχή. Ο λεκτικός οχετός της ταινίας είναι μόνο το πρώτο επίπεδο – αυτό που αρχικά σοκάρει κι εμποδίζει να δεις πιο μέσα. Για μένα το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της ακατάσχετης υβρεολογίας κρύβει μια τρυφερή ματιά. Πίσω από τη βία (που δεν απέχει καθόλου από τη σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας), υπάρχει μία πολύ ανθρώπινη προσέγγιση του αδιεξόδου που βιώνει ο μέσος έλληνας, μία αγάπη για τον κάθε είδους «loser» που θυματοποιείται καθημερινά από ανθρώπους που διεκδικούν μια καλύτερη θέση στον ήλιο κάνοντας κατάχρηση της όποιας εξουσίας μπορούν να αποκτήσουν απέναντι στον ασθενέστερο. Κινηματογραφικά δε, αυτή η ταινία διαθέτει μια καλλιτεχνική αρτιότητα και ένα όραμα που φέρνει επανάσταση στο ελληνικό σινεμά – με παρόμοιο τρόπο που οι λούμπεν πρωταγωνιστές της «Ευδοκίας» κάποτε προσέβαλλαν την αισθητική του σινεφιλικού καθωσπρεπισμού και σήμερα θεωρούνται αναπόσπαστο μέρος της νεότερης πολιτισμικής ιστορίας μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: