Σκέψεις με την… ψυχή στο στόμα



Κυριακή απόγευμα, η αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη προβάλει τη νέα ταινία του Οικονομίδη “Η Ψυχή στο Στόμα” και όπως στις περισσότερες προβολές, δεν πέφτει καρφίτσα. Κάποιοι θεατές αποχωρούν στο πεντάλεπτο και μερικοί αργότερα, οι περισσότεροι όμως μένουν. Αναμετρώνται με τις αντοχές τους. Η ταινία, γροθιά στο στομάχι, “ο ρεαλισμός του ρεαλισμού” κατά τον ίδιο το σκηνοθέτη, εκτός της βίας, λεκτικής και σωματικής, θέτει πολλά ερωτήματα με δύσκολες απαντήσεις και βάζει το θεατή σε θέση άμυνας. Από την πρώτη κιόλας ερώτηση στο Q&a που ακολουθεί, κάτι διαφορετικό φαίνεται να συμβαίνει στο Φεστιβάλ. Οι θεατές ξεφεύγουν από τις συνήθεις βαρετές και διαδικαστικές ερωτήσεις (μετά και από παράκληση του σκηνοθέτη) και προχωράνε πιο πέρα, κοντράρουν ή υπερασπίζονται αυτό που είδαν, εκφράζουν άποψη, αμφισβητούν, προκαλούν για απαντήσεις. Τα ζητήματα που ανοίγουν δεν είναι αισθητικά, είναι κυρίως πολιτικά. Ο χρόνος που δίνεται είναι λίγος, η κουβέντα (συνέλευση καλύτερα) συνεχίζεται έξω από την αίθουσα. Οι πολλοί θεατές επιμένουν, οι συντελεστές παρόντες, ο Οικονομίδης πρόθυμος. Από κει που οι επαγγελματίες πλασιέ ταινιών του γυρίζουν την πλάτη ο ένας μετά τον άλλο, οι θεατές αναγνωρίζουν την αλήθεια της ταινίας ή τέλος πάντων το γεγονός ότι μέσα στη μιζέρια και τις “ευκολόπιοτες” ταινίες του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, υπάρχει μία που τολμά να προκαλέσει (όχι για να προκαλέσει) συζητήσεις. Σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει, σκληρό ξεσκληρό, αυτό είναι. Και οι θεατές δεν σταματούν να ρωτάνε. Αρχίζει η επόμενη προβολή και η παράκληση όλων είναι να κλείσουν οι πόρτες γιατί ενοχλούν τη συζήτηση. Όσοι έχουν κλείσει εισιτήριο για επόμενη προβολή το ξανασκέφτονται και οι περισσότεροι μένουν.

Η κουβέντα είναι ζωντανή, συμμετέχουν όλοι ισότιμα. Η ταινία έχει ξεφύγει απ’ το πανί και συνεχίζεται. Τα ερωτήματα πολλά. Από τους υπεύθυνους (ο σύγχρονος καπιταλισμός), τις προσωπικές επιλογές, τις διεξόδους, μέχρι προσωπικές εμπειρίες και αναζήτηση κάποιας διεξόδου.

Και μια σκέψη για το τέλος: Μήπως τελικά με τη γιγάντωση του Φεστιβάλ χάνουμε την ουσία κάποιων ταινιών ή μπαίνει ζήτημα ευθύνης των ίδιων των σινεφίλ να επιλέξουν όπως μας είπε ο υπεύθυνος του ελληνικού προγράμματος Θάνος Αναστόπουλος; Τελικά το Φεστιβάλ μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από το πανηγύρι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, κάτι πιο ουσιαστικό, ένα βήμα διαλόγου και ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ του δημιουργού και των θεατών; Μέχρι τώρα, οι στιγμές που ακολούθησαν την προβολή της “Ψυχής στο Στόμα” αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα.

Όσο ο Οικονομίδης θα παλεύει με τους διανομείς για να μπορέσει να προβληθεί η ταινία του, οργάνωσε προβολή (σε συνεργασία με τις κινηματογραφικές ομάδες των σχολών της Θεσσαλονίκης) στο Πανεπιστήμιο, στην αίθουσα Α’ Πολιτικών Επιστημών (αύριο Πέμπτη, στις 20:30), μαζί με τους συντελεστές της. Η κουβέντα θα συνεχιστεί εκεί κι ίσως τελικά έτσι να είναι καλύτερα…

__________________
Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;

 

* Toυ dirakis

Advertisements

~ από ipsihistostoma στο Νοέμβριος 26, 2006.

9 Σχόλια to “Σκέψεις με την… ψυχή στο στόμα”

  1. Eίμαι ακόμα υπό σοκ.Σαν τη Σκοτεινούλα κι εγώ, υποθέτω, είμαι κάτω ακόμα, γροθιά στο στομάχι και ένας κόμπος στο λαιμό.
    Χρειάζεται ίσως τελικά και μια σφαλιάρα που και που, μια γροθιά, για να πάρεις κόντρα στροφές.

    Αλλά ο διάλογος, για να αρχίσει, θέλει πρώτα να φύγει ο κόμπος, λέξη δε βγαίνει ακόμα. Ούτε συλλαβή.

  2. «Αλλά ο διάλογος, για να αρχίσει, θέλει πρώτα να φύγει ο κόμπος, λέξη δε βγαίνει ακόμα. Ούτε συλλαβή.»

  3. το είδα σήμερα στα yuria

    όση αμηχανία κ γέλιο προκαλεί το βρίσιμο ανά στιγμές, σου παγώνει το αίμα κ είναι δύσκολο να επιστρέψεις μετά ακόμη και αν έχει περάσει ώρα
    μόνο η γεύση της απέραντης σιωπής σου μένει και μια στεναχώρια τόσο βαθιά που δεν μπορείς να εξηγήσεις από που προέρχεται
    σωστός ο 6million

    συγκλονιστικός ο Λίτσης…

  4. το είδα σήμερα στα yuria

    όσο γέλιο και αμηχανία προκαλεί το βρίσιμο, σου παγώνει τοσο το αίμα η αλήθεια και η τόλμη του που είναι δύσκολο να επιστρέψεις μετά ακόμη και αν έχει περάσει πολύ ώρα
    μόνο η γεύση της απέραντης σιωπής σου απομένει και μια βαθιά στεναχώρια που μοιάζει τόσο αρχέγονη που δεν μπορείς να εξηγήσεις από ποιες χαμένες μνήμες προέρχεται
    ίδια πάνω κάτω αίσθηση με αυτό που περιγράφει ο/η 6million
    λέξη δεν ανεβαίνει καν…

    συγκλονιστικός ο Λίτσης

  5. σορρυ για το double post νόμισα ότι δεν μπήκε το πρώτο!

  6. ο λίτσης είναι πραγματικά συγκλονιστικός. και το τέλος πολύ δυνατό. είναι ταινία που κουβαλάς για καιρό.

  7. > kolk ένοιωσα ακριβώς το ίδιο και το νοιώθω ακόμη. Λες και κάποιος ξεκλείδωσε κάτι μέσα μου.

  8. Μια ταινία πραγματικά ρεαλιστική και καθόλου εξωπραγματική. Σκηνές και διάλογοι που βλέπονται και ακούγονται μεα στην καθημερινότητά μας. Μια ταινία γροθιά στο Σύστημα.

  9. http://www.myspace.com/soulkicking

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: