Ας μυρίσει μπαρούτι η οθόνη

«Φτύνει» το δηλητήριο που μας γεμίζουν το μυαλό ο καπιταλισμός, ο καταναλωτισμός και το «γλείψιμο της εξουσίας»… Και μετά το «Σπιρτόκουτο», ο 39χρονος Κύπριος σκηνοθέτης έρχεται ξανά κοντά μας πιο εκρηκτικός, βίαιος και με «Την ψυχή στο στόμα». Τη νέα ταινία του που σοκάρει και ενθουσιάζει διάσημους διοργανωτές και σκηνοθέτες διεθνών φεστιβάλ – σαν τον Τιερί Φρεμό, τον διευθυντή του Φεστιβάλ των Καννών, και τον διάσημο Γάλλο σκηνοθέτη Μπερτράν Ταβερνιέ. Και γίνεται βίαιος, «βρώμικος» και «κακός» για να υπερασπίσει αδικημένους ήρωες που τους συνθλίβει η σύγχρονη κοινωνική κόλαση!

Με κεντρικό ήρωα έναν μεσήλικα εργάτη σε βιοτεχνία, παντρεμένο, προδομένο, με μωρό νεογέννητο και με εξοντωτικές πιέσεις από παντού, η «Ψυχή στο στόμα» δεν χαρίζει κάστανα σε κανένα. Τρυπώνει την κάμερά της στα βάθη του μικρόκοσμου της λαϊκής, και κάποτε λούμπεν, ελληνικής κοινωνίας. Και παρακολουθεί τα μυστικά, τα ψέματα, τη βία, την κακία, την προδοσία, την επίθεση, τη σκληρή γλώσσα, την αλήθεια, το συναίσθημα, την άγρια επιβίωση. Όλα είναι εδώ και αποτυπώνουν τον άγριο ρεαλισμό μιας πραγματικής καθημερινότητας – μ’ ένα σενάριο γραμμένο από τον σκηνοθέτη σε συνεργασία με τους ηθοποιούς του (Ερρίκος Λίτσης, Βαγγέλης Μουρίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου. Μαρία Ναυπλιώτου κ.ά).

«Είτε πρόκειται για τους ήρωες ή τους αντι-ήρωες των ταινιών μου, η ψυχή τους είναι στο στόμα, γιατί βρίσκονται από τη μεριά των αδικημένων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνικής κόλασης, οι συμπεριφορές των καταπιεσμένων κουβαλούν, έτσι και αλλιώς, μέσα τους τη βία και την έκρηξη. Ο ήρωας της ταινίας, ο Τάκης, έχει δύο βασικά κουσούρια: είναι φτωχός και ευαίσθητος. Μετατρέπεται έτσι σε ιδανικό απόπατο όπου δέχεται όλο το σκατό μιας σκληρής κοινωνίας. Της δικής μας. Και το ξέσπασμα της βίας καραδοκεί στη γωνία», λέει έξω από τα δόντια ο Γιάννης Οικονομίδης.

Είσαι κι εσύ έτσι, με την «ψυχή στο στόμα» – και γιατί;

«Όταν βρίσκομαι κάτω από αυτό το καθεστώς της αδικίας και της καταπίεσης, φυσικά και είμαι με την ψυχή στο στόμα. Ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται μέσα στη φτώχεια και τον φασισμό. Και αφελής να είσαι δεν μπορεί να μη το πάρεις χαμπάρι. Ο καθένας από εμάς με τον τρόπο του θα πρέπει να χτυπήσει πίσω, να απαντήσει, να αναχαιτίσει όπως μπορεί τις στρατιές της νύχτας. Οι μελανοχίτωνες έχουν τρυπώσει πια παντού. Εκπέμπουν σε 24ωρη βάση και έχουν αποβλακώσει το σύμπαν»!

Αν στο «Σπιρτόκουτο» η ελληνική οικογένεια έτρωγε τις σάρκες της, στο «Η ψυχή στο στόμα» το μακελειό διευρύνεται «και σε άλλα αμαρτωλά πεδία όπως εργασιακές σχέσεις, τοκογλυφία, τράπεζες, νεοπλουτισμός, οικονομική φρίκη, ρατσισμός – σοβινισμός – σεξισμός – ομοφοβία και άλλα πολλά «όμορφα» και «ωραία» της Ελλαδάρας μας», λέει με τόλμη ο σκηνοθέτης…

Κι όταν του ζητάμε να μας προσδιορίσει τις αιτίες, εξηγεί πως «θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για τις αιτίες της κατάντιας των κοινωνιών, σε χοντρικές γραμμές αναγνωρίζω δύο θεμελιώδεις λόγους: τον καπιταλισμό και τη σκοτεινή φύση του ανθρώπου»!

Αλήθειες που πονάνε, αλλά επιμένουμε να αναζητάμε ελπίδα και τον ρωτάμε αν αυτός βλέπει πουθενά φως στο τούνελ… «Όσο υπάρχουν άνθρωποι που το πνεύμα και το αίμα τους εναντιώνεται σε κάθε μορφή «απανθρωποίησης», και βέβαια υπάρχει ελπίδα κάποτε να αλλάξουν οι καιροί», επισημαίνει – πολύ σωστά και ουσιαστικά – ο Γιάννης Οικονομίδης.

«Ευνουχισμένος ο ελληνικός κινηματογράφος»

«Ο Έλληνας τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη, ο νταλκάς του είναι μεγάλος και ο ελληνικός κινηματογράφος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου», λέει ο Γιάννης Οικονομίδης

Πού «πάει» ο ελληνικός κινηματογράφος; «Έχω την εικόνα μιας διαδρομής μέσα σε πολύ πυκνή ομίχλη», εκτιμά ο Γιάννης Οικονομίδης. «Ο κινηματογράφος εν Ελλάδι είναι απελπιστικά φοβισμένος, ευνουχισμένος, μέτριος, μετρημένος και αφασικός και έχει καταντήσει αηδία εδώ και τόσα χρόνια. Πίσω από όλα αυτά τα χτικιά κρύβεται ο μικροαστικός μας επαρχιωτισμός και ο εναγκαλισμός με την εξουσία. Όλοι θέλουν να είναι αρεστοί, έχουμε πήξει στα καλά παιδιά και στη σοβαροφάνεια. Για τη σύγκρουση με το σύστημα και την εξουσία, για τη βουτιά στην πύρινη πραγματικότητα, για το φτύσιμο πάνω στη φάτσα μας, μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτα κανένας. Κουβέντα για το πάπλωμα. Και όσο τα πράγματα χειροτερεύουν, το μόνο που απασχολεί το σινάφι του σινεμά είναι τα εισιτήρια».

Στις μέρες μας, πάντως, λένε, ότι οι θεατές θέλουν ξέγνοιαστα, εύπεπτα θέματα ή δήθεν άγρια αλλά ωραιοποιημένα για να πάνε σινεμά…

«Όσο υπάρχουν κινηματογραφιστές που το πνεύμα και το αίμα τους κοντράρει αυτές τις κυρίαρχες πια λογικές, τότε μπορούμε να μιλάμε για έναν πόλεμο που βρίσκεται σ’ εξέλιξη. Πάντως εγώ είμαι ακόμα ζωντανός. Ζωντανός και κλωτσάω. Το μόνο που θέλω βαθιά μέσα μου είναι δίπλα στους «διασκεδαστές» να λάμψει επιτέλους και ο Κινηματογράφος. Το χειμώνα που μας πέρασε είδα δύο αριστουργήματα: το «Keane» και «Η Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου». Ακόμα τρέμω… Και οι δύο αυτές ταινίες μαζί δεν έκαναν ούτε 1.000 εισιτήρια! Ξεφτίλα! Μεγάλη ξεφτίλα! Σε μια πόλη έξι εκατομμυρίων… Ντροπή σε εμάς που τα ακουμπάμε στις παπαριές και από την άλλη καταδικάζουμε σε θάνατο τον αληθινό κινηματογράφο είτε είναι ελληνικός είτε ξένος. Έχω σιχαθεί όλους αυτούς που αβασάνιστα λένε: Αφού το ζω το «μαύρο», ρε φίλε, γιατί να πάω και να το δω;». Δεν θα δεις το «μαύρο», βρε ζώον! Την αισθητική του «μαύρου» θα δεις – και αυτό έχει τεράστια διαφορά. Αν επικρατούσε η λογική των αγελάδων, όλη σχεδόν η τέχνη θα πήγαινε για σίγουρο κάψιμο»!

«ΚΑΝΩ ΣΙΝΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕ-ΠΕΙΑ ΜΟΥ»

«Κάνω σινεμά για την αξιοπρέπειά μου», λέει ο Γιάννης Οικονομίδης. «Όταν έρθει η ώρα μου, θα ήθελα να μπορώ να πω ότι στάθηκα, μίλησα, υπερασπίστηκα μέσα από τις ταινίες μου έναν κόσμο που το είχε ανάγκη. Τραβιόμαστε σ’ αυτή την ιστορία του σινεμά γιατί μας πνίγει η ανάγκη να γράψουμε την περιπέτεια της τσακισμένης μας ψυχής… Γιατί τα έχουμε πάρει στο κρανίο με τους δυνάστες και τους κλειδοκράτορες… Γιατί τέρμα πια η άμυνα. Φουλ επίθεση! Για έναν κινηματογράφο συγκρουσιακό, λαϊκό, τσαμπουκαλεμένο! Ας μυρίσει μπαρούτι η ελληνική οθόνη. Αξίζει τον κόπο!».

Από τη συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη στον Παύλο Κάγιο/Νεα

Advertisements

~ από ipsihistostoma στο Νοέμβριος 25, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: