Συζήτηση με Οικονομίδη και συντελεστές

16 Μαρτίου συζήτηση με τον Γιάννη Οικονομίδη και τους συντελεστές της ταινίας “Η Ψυχή Στο Στόμα” στον κινηματογράφο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ

Μετά την επιτυχημένη πορεία της ταινίας “Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ“, και με αφορμή τις συζητήσεις που έχει προκαλέσει, οι συντελεστές της θα είναι στη διάθεση των θεατών για μία κουβέντα γύρω από την ταινία και τα ζητήματα που θίγει. 

Την Παρασκευή 16 Μαρτίου, μετά το τέλος της βραδινής παράστασης των 22:30, ο σκηνοθέτης Γ. Οικονομίδης, ο παραγωγός Π. Παπαχατζής και οι ηθοποιοί: Ε. Λίτσης, Β. Μουρίκης, Μ. Κεχαγιόγλου, Μ. Ναυπλιώτου, Κ. Ξυκομηνός, θα απαντήσουν σε ερωτήσεις των θεατών σε μία συζήτηση που θα συντονίσει ο κριτικός κινηματογράφου κος Χρήστος Μήτσης. 

Με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Γιάννης Οικονομίδης τρυπώνει ανατρεπτικά την κάμερά του στα βάθη του μικρόκοσμου της λαϊκής, και κάποτε λούμπεν, ελληνικής κοινωνίας. Παρακολουθεί τα γεγονότα που οδηγούν τη δράση στην κορύφωση… Τα μυστικά, τα ψέματα, η βία, η κακία, η προδοσία, η επίθεση, η σκληρή γλώσσα, η αλήθεια, το συναίσθημα, η άγρια επιβίωση -όλα είναι εδώ.

ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ

Σε μία αίθουσα 200 θέσεων (τον Μικρόκοσμο), η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ έκανε, σε τέσσερις μέρες, 2.200 εισιτήρια. Ο κόσμος που μένει έξω μετριέται σε εκατοντάδες. Και οι αιθουσάρχες που είπαν “όχι” τρίβουν τα μάτια τους και απο μέσα τους σκυλιάζουν. Αυτή δεν είναι μια νίκη του Γιάννη Οικονομίδη – είναι μια πρωτοφανής (για το Ελλαδιστάν) νίκη της συλλογικότητας, της κοινωνικής συνείδησης. Δώθηκε επιτέλους το εναρκτήριο λάκτισμα προς το σωτήριο μηδέν. Γαμημένο βιτριόλι στα νεοελληνικά ορμέμφυτα! Να χαρώ τους αιθουσάρχες που χέστηκαν πάνω τους με το… “άκομψο” λεξιλόγιο της ταινίας. Καλέ τζιζ, ντροπη!

«Στην Ελλάδα το σινεμά δολοφονείται»!

Μαίρη Στάικου @ Movieworld

Ο Γιάννης Οικονομίδης που τάραξε τα νερά το 2003 με το «Σπιρτόκουτο» επανέρχεται στα κινηματογραφικά μας πράγματα και με αφορμή την δεύτερη ταινία του «Η Ψυχή Στο Στόμα» μας μίλησε για τους Νεοέλληνες, το φόβο απέναντι στο διαφορετικό, την επανάσταση και φυσικά την τέχνη.

Τι έχετε να πείτε σε όσους δεν αρέσει η ταινία;
Γιάννης Οικονομίδης: Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι, κάθε κριτική. Εξάλλου δεν είναι για όλο για τον κόσμο αλλά για αυτόν που όταν τη δει θα τη ρουφήξει, θα την καταλάβει, θα δεθεί μαζί της ερωτικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, υπαρξιακά και οντολογικά και θα νιώσει την αγωνία. Και ο κόσμος που αγωνιά δεν είναι η μειοψηφία, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν γι’ αυτήν την άποψη.

Δε φοβάστε την αντίδραση του γυναικείου κοινού; Οι ήρωες δε μιλάνε κολακευτικά για τις γυναίκες…
Γ. Ο.: Όπως το είπες, οι ήρωες οι οποίοι είναι fiction πρόσωπα. Τελεία.

Η γλώσσα της ταινίας είναι πολύ σκληρή. Έτσι εκφράζεται ο κόσμος σήμερα;
Γ. Ο.: Ο κόσμος της ταινίας έτσι μιλάει, εξάλλου κατ΄ εμένα δεν υπάρχουν βρισιέςαλλά σκληρή γλώσσα. Κάποιοι θα την αντέξουν, κάποιοι όχι, αλλά η τέχνη είναι για να προκαλεί, να μετατοπίζει. Η ένταση και τα συναισθηματικά κύματα που δέχεται ο θεατής και γενικά ο κάθε δέκτης ενός δημιουργήματος τέχνης, είτε αυτό είναι ταινία, τραγούδι ή βιβλίο, έχει σαν αποτέλεσμα να μετατοπίζεται η ψυχολογία του. Μπορεί στην ταινία μου να σε προκαλέσει η ουσία εκτός αν είσαι τόσο ρηχός…

Το παιδί του Τάκη, του ήρωα της ταινίας, μεγαλώνει σε ένα ακατάλληλο περιβάλλον. Πώς θα είναι το μέλλον του;
Γ. Ο.: Πολύ πιθανό να είναι ένα παιδί προβληματικό εφόσον μεγάλωσε σε ένα καθεστώς όπου δεν υπάρχει αγάπη, σταθερότητα, ζεστασιά. Κάποιοι άνθρωποι καρατομούνται με το καλημέρα – πραγματικότητα, πικρή μεν, αλλά πραγματικότητα. Ο κεντρικός κανόνας είναι οτιδήποτε είναι καταδικασμένο από την κοινωνία.

Ο κόσμος τί μπορεί να κάνει γι’ αυτό;
Γ. Ο.: Να επαναστατήσει. Η επανάσταση γίνεται από όλους εμάς, αρχικά σε προσωπικό επίπεδο και στη συνέχεια σε συλλογικό. Οι άνθρωποι θα προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Σκέψου, για παράδειγμα, αν αποφασίζαμε, σε ολόκληρο τον πλανήτη, να κλείσουμε την τηλεόραση, μπορεί ο κόσμος να γινόταν καλύτερος. Είναι γενικό φαινόμενο ότι υπάρχει σκοτάδι αλλά υπάρχουν πάντα δίοδοι διαφυγής.

Μία Τηλεγραφική Προσέγγιση

Επιτέλους κατάφερα να δω χτες το βράδυ στην μεταμεσονύκτια προβολή του “Μικρόκοσμου” την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, “Η Ψυχή Στο Στόμα“. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, κι από τότε παλεύω μ΄ αυτό το κείμενο.

Δεν έχω ούτε την διάθεση ούτε την ικανότητα να την κρίνω κινηματογραφικά. Σ΄ αυτό το επίπεδο προτείνω τον Vandim, γιατί η δική μου άποψη – με τις απαραίτητες μικροδιαφορές αποχρώσεων – εφάπτεται με την δική του.

Η “Ψυχή Στο Στόμα” με ενδιαφέρει σε άλλο επίπεδο. Ή μάλλον σε πολλά άλλα επίπεδα. Κι επειδή από δω και κάτω άρχισα να χάνω την μπάλα του κειμένου, θα συνεχίσω τηλεγραφικά:

1) Η ταινία ανοίγει ζητήματα – και μάλιστα πολλά και σοβαρά – σε μια εποχή και φάση της Ελλάδας που οι περισσότεροι προσπαθούν να τα κλείσουν όπως-όπως ή να τα κρύψουν με μια μαγιονέζα που αναφέρεται πιο κάτω. Το αν αναπτύσσει πλήρως ή όχι όλα αυτά τα ζητήματα μού είναι παντελώς αδιάφορο.

2) Η ταινία είναι Αληθινή κι όχι Αληθοφανής. Κι αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ Τέχνης και Προϊόντος. Αλλά δεν είναι “Τέχνη” είναι Τέχνη.

3) Η ταινία κόβει μια πολύτιμη μαγιονέζα. Την μαγιονέζα του Τηλεοπτικού Σινεμά, της Τηλεοπτικής Λογοτεχνίας, της Τηλεοπτικής Δημοσιογραφίας, της Τηλεοπτικής Πολιτικής και της Τηλεοπτικής Διαφήμισης. Της εν γένει Τηλεοπτικής Πραγματικότητας που απεγνωσμένα ένας ολόκληρος μηχανισμός προσπαθεί να καταστήσει την Μόνη Υπαρκτή Πραγματικότητα εδώ και χρόνια.

4) Η απροθυμία των αιθουσαρχών και των διανομέων να αναλάβουν το ρίσκο της προβολής και της διανομής της δεν σχετίζεται με τα μπινελίκια, ούτε με τα χαστούκια, ούτε με τα πηδήματα. Δεν κολώσανε ποτέ σ΄ αυτά όταν τους “τα φέρνανε” άλλες ταινίες (Safe Sex, Ηλίθιος και Πανηλίθιος, κλπ). Είναι το προαναφερόμενο 3 και τίποτα άλλο. Έχουνε βάλει τα λεφτά τους στην μαγιονέζα, κανένα τσογλάνι δεν θα τους την κόψει.

5) Τα πολλά εισιτήρια της ταινίας θα έπρεπε να τα περιμένουμε. Το κοινό δεν τρώει από την φύση του σκατά, πρέπει να φτιάξεις ένα ολόκληρο πλαίσιο για να του τα ταϊσεις. Εκεί χρειάζεται η μαγιονέζα. Αλλά αν δεν καταφέρεις να “πνίξεις” τελικά την ταινία, θα τα “φέρει” αν “λέει” από μόνη της. Στόμα με στόμα… ακόμα και με την Ψυχή στο Στόμα.

6) Η ταινία σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Τελεία. Αν είσαι τόσο καλός που να μην σε αγγίζει, αν ποτέ δεν έχεις πάρει μέρος στην μικρότητα της βίας, ζήτα τα λεφτά σου πίσω…

7) Η ταινία είναι 150% Ελληνική. 100% Μεσογειακή. Ο% Σκανδιναβική.

8 ) Στο site του “Αθηνοράματος” γίνεται μάχη. Προβλέπω πως θα επεκταθεί. Δεν είναι μόδα, ούτε και (εδώ θα διαφωνήσω με το Jimato) θεατές που δεν καταλαβαίνουν και πάνε στην ταινία μόνο για το χαβαλέ και τα μπινελίκια. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, (γιατί λόγω της έκθεσης περνάω απο κει συχνά) ανθρώπους να κουβεντιάζουν στο πεζοδρόμιο έξω από τον Μικρόκοσμο για ώρα, όλες αυτές τις μέρες. Και να το κάνουν με επιχειρήματα, όχι με κραυγές.

9) Ο Οικονομίδης και ο Γιάνναρης (με εντελώς διαφορετικό τρόπο ο καθένας), παίρνουνε ρίσκα, παράγουν σκέψη που πάει κόντρα στην μαλακία, είναι βαθιά πολιτικοί και φυσικά φτιάχνουνε κοινό. Δικό τους κοινό, πιστό και με άποψη. Και δεν είναι καθόλου περίεργο γι’ αυτήν την ματιά τους πάνω στην καθημερινότητα μας, αρκετοί – για πολλούς και διαφορετικούς λόγους – να θέλουν να τους “πνίξουν”.

10) Δεν έχω τίποτα άλλο… I rest my case.

 

Posted by PiKei @ TALES OF A CRAZY WORLD

ΣΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Η ψυχή στο στόμα
Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Και επιτέλους κάτι ευχάριστο και αισιόδοξο. Μια καλή κινηματογραφική αίθουσα, ο «Μικρόκοσμος» στη Συγγρού (Μετρό Φιξ) που φιλοδοξεί να προβάλει εκείνες τις ποιοτικές ταινίες που δεν δέχονται τα εμπορικά κυκλώματα. Μια θαυμάσια έκθεση κόμικς. στο φουαγέ του κινηματογράφου, που οργάνωσε το δικό μας το «9» με παλιούς και νέους δημιουργούς με θέμα τη βία. Και η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, με τίτλο «Η ψυχή στο στόμα». Για την ταινία του Οικονομίδη έχουν γραφτεί πολλά. Εχει πάρει το βραβείο της καλύτερης ελληνικής ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2006 από την ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου) και ήταν η επίσημη αντιπροσώπευση της Ελλάδας στην εβδομάδα κριτικής του Φεστιβάλ στις Κάνες. Η ταινία προσέχτηκε από τους κριτικούς και απέσπασε καλές κριτικές.

Ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο αυτή η στήλη μπαίνει σε ξένα χωράφια και όταν ήδη η ταινία είχε τη δέουσα προβολή. Αυτό γίνεται για δύο λόγους. Οι κριτικές ασχολήθηκαν περισσότερο με την αισθητική φόρμα της ταινίας και λιγότερο με το κοινωνικό της θέμα. Ακόμα δεν προσέχτηκε μια «επανάσταση των ηθοποιών» και οι κριτικές περιορίστηκαν στις έξοχες ερμηνείες. Θέμα της ταινίας είναι ένας φουκαράς που όλα τού πάνε στραβά. Το περιβάλλον της δουλειάς του είναι εφιαλτικό, η γυναίκα που αγαπά τον κερατώνει και οι συγγενείς του είναι η κόλαση. Εχει ένα φίλο που δεν του δίνει καμιά φιλία. Οι διάλογοι είναι εξαιρετικά βίαιοι, με γλώσσα επικοινωνίας τις βρισιές και τις βωμολοχίες. Και η λεκτική βία συχνά γίνεται και σωματική βία.

Η κινηματογραφική γραφή είναι ενταγμένη στον πρωτοποριακό σύγχρονο κινηματογράφο. Ως ελληνική ταινία δεν μοιάζει με αυτά που ξέρουμε. Η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που μας περιγράφει ο Οικονομίδης. Είμαστε τόσο βίαιοι και χυδαίοι, όπως μας περιγράφει ο δημιουργός της ταινίας. Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε πως η ταινία δεν είναι ρεαλιστική αλλά συμβολική. Η κινηματογραφική της γλώσσα μοιάζει με αυτήν των κόμικς. Δεν είναι εξάλλου τυχαία και αυτή η έκθεση των κόμικς στο φουαγέ, που είχε το ίδιο θέμα με την ταινία. Κατά την άποψή μου, η ταινία τολμάει να εστιάσει στη βία, εκεί που δεν τη βλέπουμε και εκεί που δεν μιλάμε ποτέ γι’ αυτήν. Στη δουλειά και στην οικογένεια. Η τηλεόραση και ο εμπορικός κινηματογράφος αυτά τα θέματα τα κρύβουν. Πίσω απ’ όλα αυτά τα χαζοχαρούμενα θέματα της τηλεόρασης κρύβεται η πραγματικότητα που μας παρουσιάζει ο Οικονομίδης.

Οι ηθοποιοί έκαναν κάτι παραπάνω από μια καλή ερμηνεία. Εκαναν μια «επανάσταση» για να υπερασπιστούν το επάγγελμα του ηθοποιού. Η τηλεόραση, εκτός των άλλων δεινών που μας έφερε, προκάλεσε και την ταπείνωση του επαγγέλματος του ηθοποιού. Ταλαντούχοι άνθρωποι καταστρέφουν τις ικανότητές τους για να προσαρμοστούν σε ηλίθια σίριαλ. Τυποποιούνται ταχύτατα και επαναλαμβάνουν πάντα τον ίδιο ρόλο, γιατί έτσι τους αναγνωρίζει το κοινό. Ενας ηθοποιός στην τηλεόραση πρέπει να μοιάζει με τηλεπαρουσιαστή, να είναι στο κυρίαρχο ρεύμα και στο LIFE STYLE. Ακριβώς στον αντίποδα βρίσκονται οι ηθοποιοί αυτής της ταινίας. Ας τους μνημονεύσουμε. Ερρίκος Λίτσης, Βαγγέλης Μουρίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιάννης Βουλγαράκης, Μαρία Ναυπλιώτου, Γιάννης Αναστασάκης, Κώστας Ξυκόμηνος και Σάσα Κρίτση.

Κάποιους από αυτούς τους ηθοποιούς τούς ξέρω προσωπικά. Είναι συνεσταλμένοι άνθρωποι, με ευγενική φύση και ποιητική διάθεση. Πώς μπόρεσαν να μας πείσουν ότι είναι αυτά τα καθάρματα που υποδύονται; Ενας Θεός μονάχα θα ξέρει για το πόσο δούλεψαν για να βγάλουν αυτούς τους ρόλους. Δεν υπάρχει ηθοποιός που να μη σε πείθει. Και όλοι μας κάποτε έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους σαν τους ήρωες αυτού του έργου. Οι ηθοποιοί συνέβαλαν στη συγγραφή του σεναρίου. Και αυτό έκανε το λόγο τους τελείως φυσικό.

Αυτή είναι η δεύτερη δουλειά του Οικονομίδη. Η πρώτη του ταινία, το «Σπιρτόκουτο», με αντίστοιχο θέμα, αλλά λιγότερο προκλητικό, έδειχνε πως ο νέος σκηνοθέτης είχε προοπτικές. Με τη δεύτερη ταινία του το επιβεβαιώνει. Αν είχα να κάνω μια παρατήρηση και για τις δυο του ταινίες, θα ήταν για το σενάριο. Θα το ήθελα πιο δομημένο. Αλλά αυτό είναι μια χρόνια αρρώστια του ελληνικού κινηματογράφου. Οι σκηνοθέτες δεν βρίσκουν ποτέ καλύτερο σεναριογράφο από τον εαυτό τους. Μη χάσετε αυτή την ταινία όσο παίζεται στο «Μικρόκοσμο». Το βλέπω δύσκολο να πάει και σε άλλους κινηματογράφους. Και τα εμπορικά κυκλώματα είναι παντοδύναμα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/02/2007

ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

Με την «ψυχή στο στόμα» για ένα εισιτήριο. Αυτή η φράση περιγράφει την κοσμοσυρροή, τις ουρές που δημιουργήθηκαν το Σαββατοκύριακο έξω από το «Μικρόκοσμο», τη μοναδική αίθουσα (Λεωφόρος Συγγρού 106) που προβάλλει την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Περισσότεροι από 2.100 θεατές την είδαν το πρώτο τετραήμερο της προβολής της. Το βράδυ του Σαββάτου ο αιθουσάρχης έδιωχνε κόσμο. Οι τελευταίοι τυχεροί που βρήκαν θέση κάθησαν στην πρώτη σειρά, με αποτέλεσμα να δεχτούν αγόγγυστα στη μούρη το ανελέητο βρισίδι της ταινίας.

Γ. Ε. ΚΑΡ. (Ελευθεροτυπία)

---

Δεν τρίτωσε…Π.Θ.Κ. (Τα Νέα)Πάλι καλά που «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη δεν έμεινε ανεπίδοτο γράμμα και βρήκε ανέλπιστη ανταπόκριση από τους σινεφίλ. Τις τέσσερις πρώτες μέρες προβολής της ταινίας στον «Μικρόκοσμο» έκοψε πάνω από 3.000 εισιτήρια και ο εν λόγω κινηματογράφος ήταν ο πρώτος σε πληρότητα μεταξύ όλων των αιθουσών της Αθήνας. Άλλα δύο καλά ελληνικά φιλμ δεν περπάτησαν όμως στα ταμεία των κινηματογράφων. Το «Ροζ» του νεαρού Αλέξανδρου Βούλγαρη έκοψε 2.200 εισιτήρια και οι «Ώρες κοινής ησυχίας» της Κατερίνας Ευαγγελάκου 2.500 την πρώτη εβδομάδα προβολής. Και οι δύο συνεχίζουν στο «Τριανόν».

Μίλησε στην ψυχή η Ψυχή στο στόμα;

By Jimatos

Έχω διαβάσει πολλά σχόλια και συνεντεύξεις που αφορούν άμεσα την πραγματικά συγκλονιστική ταινία του Γ. Οικονομίδη. Κι εδώ έχουμε γράψει αρκετά γι’ αυτή, ενδεικτικό της εκτίμησής μας προς το δημιουργό της. Διότι είναι έργο που, όπως λέει και ο πρωταγωνιστής της στην τελευταία συνέντευξή του, πρόεκυψε από κυματάκια που ανακάτεψαν το χαλίκι του βυθού: είναι κάτι εξαιρετικό που ξεπρόβαλλε.

Παραταύτα, έχοντας εξέλθει από την αίθουσα του Μικροκόσμου εδώ και ένα τριήμερο μου έχει μείνει μια ιδιαίτερη επίγευση. Γλυκόπικρη. Γλυκιά γιατί αποζημιώθηκε πλήρως η ανυπομονησία μου να δώ την ταινία. Πικρή γιατί έχω τη -στοιχείωδη έστω- υποψία ότι η ταινία άρεσε στους πολλούς που την παρακολούθησαν αλλά, αν και λαϊκή, άγγιξε τους λίγους. Εαν την παρακολούθησαν δύο χιλιάδες(αυθαίρετη εκτίμηση) ως τώρα, και οι δύο χιλιάδες θα θέλουν να δούν το επόμενο πόνημα του Οικονομίδη. Ζήτημα είναι όμως αν προβληματίστηκαν το εν τρίτο αυτών. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα δούν οπωσδήποτε το τρίτο μέρος της τριλογίας που θα ακολουθήσει μόνο και μόνο για να δούν κάτι ιδιαίτερο: να ακούσουν καντήλια, να θαυμάσουν τις ρεαλιστικότατες ερμηνείες, για να κάνουν το χαβαλέ τους. Λίγοι παίρνουν το μήνυμα, με άλλα λόγια. Αυτήν την αίσθηση έχω.

Λίγοι συνειδητοποίησαν την καταπίεση που εισπράττουν οι κατώτερες τάξεις, ότι αυτά που εντέχνως παρουσιάστηκαν συμβαίνουν λίγα μέτρα πέρα απ’ το διαμέρισμα του καθενός(όπως συμβαίνει και με την ιστορία του Σπιρτόκουτου). Πιστεύω βαθιά ότι ελάχιστοι πόνεσαν και κατόπιν προβληματίστηκαν. Και οι ελάχιστοι μη παχύδερμοι που πράγματι ένιωσαν ενδοφλέβια τον παλμό της ταινίας μάλλον έχουν ήδη κοινωνικές ευαισθησίες.

Ποιό θέμα θέλω να θίξω με αυτά που γράφω; Το θέμα της ωριμότητας του ακροατηρίου. Ο Οικονομίδης φαίνεται πως έκανε εξαιρετικότατη δουλειά. Αλλά εμένα μου γεννήθηκε ένα ερώτημα: υπάρχει γέφυρα μεταξύ ταινίας και κοινού; Όλοι μπορούν να κατανοήσουν το μήνυμα της ταινίας. Μπορούν όμως όλοι να το συνειδητοποιήσουν; Επιτρέψτε μου να νομίζω πως όχι. Λίγοι θα συνειδητοποιήσουν πώς είναι να σε χτυπούν απανωτά με εφημερίδα στη μούρη ή να σου τρίβουν βάναυσα τον κρόταφο στη λαμαρίνα του αυτοκινήτου. Η κοινωνία μας είναι μάλλον νωχελική ακόμη για να συνειδητοποιήσει τη βία που ζεί και βασιλεύει. Μια τέτοια προσδοκία από πλευράς του σκηνοθέτη με παραπέμπει σε καταστάσεις καθηγητών που προσπαθούν να βρούν ανταπόκριση σε μαθητές που δε “σκαμπάζουν”.

Μπορεί δηλαδή να είναι μάταιη η προοπτική αφύπνισης που προφανώς επιδιώκει ο σκηνοθέτης. Μπορεί και να κάνω και λάθος και να μην είναι. Ό,τι κι αν ισχύει πάντως, σίγουρο είναι ότι κάθε μάχη ενάντια στο βόρβορο που μας έχει κατακλύσει είναι αξιοθαύμαστη, αξιέπαινη, συγκινητική και επαναστατική. Όποιο κι αν είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα αυτού του έργου, η Ψυχή στο στόμα αξίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα από ένα διαλεγμένο κοινό.

Mπορεί να είμαστε “Mε την ψυχή στο στόμα” αλλά δεν το βάζουμε κάτω

Συνέντευξη με τον Ερρίκο Λίτση

Η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη: “Με την ψυχή στο στόμα” βγαίνει επιτέλους στους κινηματογράφους.
Η ταινία όντως επιτέλους βγαίνει στην αίθουσα. Αυτό το “επιτέλους” σηματοδοτεί ότι περάσαμε -και ιδιαίτερα ο Οικονομίδης που είναι ο αμεσος δημιουργός- μεγάλη περιπέτεια ώσπου να βρει το δίαυλο για να φτάσει στο κοινό. Τώρα, μετά τις διακρίσεις θα παιχτεί στον κινηματογράφο Μικρόκοσμο από τις 22 Φλεβάρη.

Τι διακρίσεις υπήρξαν;
Η ταινία παίχτηκε στο Φεστιβάλ Καννών, στο Φεστιβάλ 2006 Θεσσαλονίκης πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας της Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφων και το βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου δόθηκε στη Μαρία Ναυπλιώτου. Ομως παρά τις διακρίσεις πάλι χρειάστηκαν αγώνες για να βρει διανομή.

Γιατί τέτοια δυσκολία για διανομή;
Η ταινία είναι έτοιμη από το Νοέμβρη του 2005. Οι εταιρίες διανομής την απορρίψανε εκ προοιμίου ως μη εμπορική επειδή τάχα έχει πολλές βρισιές και “λεκτική βία”, λέγοντας ότι αυτά δεν πουλάνε. Πιστεύω πως ο πραγματικός λόγος είναι ότι τα ίδια τα στελέχη των εταιριών διανομής σοκαρίστηκαν από το περιεχόμενο της ταινίας.

Ποιο είναι το περιεχόμενο;
Είναι μια ανατομία της “λούμπεν” κατάστασης που επικρατεί στα κατώτερα εργατικά στρώματα. Είναι μια ακτινογραφία για τα πάθη, τους έρωτες, την εργατική καταπίεση. Δεν έχει συνθηματολογίες, είναι μια απλή αποτύπωση και αυτό από μόνο του είναι σοκαριστικό. Τραβάμε το παραβάν και βλέπουμε το τι παίζει πραγματικά στα
κατώτερα λαϊκά στρώματα πέρα από την αποχαύνωση που περνάνε τα περιοδικά λάιφ-στάιλ. Αυτά είναι μια ψευδαίσθηση ενός κόσμου που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Σίγουρα είναι μυθοπλασία, δεν είναι ντοκιμαντέρ. Ομως ο κόσμος που δείχνει ο Οικονομίδης είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από τις νερόβραστες σούπες της τηλεόρασης.

Η ταινία ξεκινάει με τον ήρωα να λέει “Ολα καλά, όλα καλά ρε”. Τι συμβολίζει;
Είναι μια δική μου φράση που τη λέω για να χαλαρώσω, η οποία άρεσε στον Οικονομίδη και τη χρησιμοποίησε. Ο Τάκης κοιτιέται στον καθρέφτη και προσπαθεί να δώσει κουράγιο στον ίδιο του τον εαυτό ξέροντας ότι τίποτα δεν πάει καλά στην πραγματικότητα στη ζωή του και επαναλαμβάνει το “Ολα καλα” σε διάφορους τόνους. Είναι μια ειρωνία για το τι θα επακολουθήσει στην ταινία.

Είναι μια ταινία για λίγους;
Κάθε άλλο. Εγώ τη χαρακτηρίζω λαϊκή ταινία. Γιατί λαϊκά είναι ζητήματα όπως ο έρωτας και το πάθος ενός εργάτη για την γυναίκα του που τον κερατώνει, η αγωνία του πώς θα προστατεύσει την άρρωστη αδερφή του, πώς θα ξεχρεώσει τον τοκογλύφο που έχει μπλέξει στα γρανάζια του για να μπορέσει να τα φέρει βόλτα, πώς με ένα μεροκάματο θα μεγαλώσει το μωρό του. Και το σημαντικότερο κεφάλαιο είναι το εργατικό περιβάλλον. Ο ήρωας έχει ένα αφεντικό το οποίο ξεκινάει από τα όρια του τέρατος και φτάνει ως τον φιλαράκο. Χαρακτηριστικά, το αφεντικό, ενώ τους καταπιέζει ασύστολα, λέει μια φράση που όλοι οι εργαζομενοι την έχουν ακούσει κατα καιρούς από το αφεντικό τους: “Ολοι μια οικογένεια δεν είμαστε ρε;”

008:The Soul Kicking

Διαθέσιμο το Μάρτιο σε επιλεγμένα σημεία.

Πιτσιρίκος Said

Από το blog του Πιτσιρίκου

Με την ψυχή στο στόμα βγαίνεις από την αίθουσα του κινηματογράφου «ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ». Αν έχεις ψυχή. Από τις ελάχιστες φορές που η κινηματογραφική οθόνη γίνεται καθρέφτης. Μάγκες, σπάσατε τους καθρέφτες αλλά αυτοί είστε – πάρτε τα! Αμήχανα γελάκια, μερικά χάχανα και στο τέλος σιωπή. Κανείς δεν κοιτάει τον άλλον. Ο καθένας μόνος του – και ο εαυτός του χώρια. Μια κυρία πηγαίνει στην τουαλέτα του κινηματογράφου μετά το τέλος της ταινίας. Της πέφτει η τσάντα. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ! Το λέει στην τσάντα ή σε κάποιον άλλον που δεν είναι παρών; Μήπως στον εαυτό της;

Εύγε στον Οικονομίδη και σε όλους τους συντελεστές. Μη χάσετε αυτήν την ταινία. Πηγαίνετε νωρίς στον κινηματογράφο γιατί ως και τα σκαμπό του μπαρ μπήκαν στην αίθουσα για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος. Η ταινία “Η Ψυχή στο Στόμα” προβάλλεται σε μια μόνο αίθουσα στην Αθήνα και σε μια ακόμα στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν μπορούσε να βρει …διανομή. Μαλάκες, καριόληδες, άχρηστοι, αυτή είναι η ταινία της χρονιάς – την πατήσατε. «Πούτσο και ξύλο»!